94 



fijne uitstaande takken, die, soms alleen staand, soms met 

 1 of 2 kleinere aan den voet, de langgesteelde aartjes 

 dragen. Deze zijn nog geen 2 mM. lang en 1 mM. breed, 

 elliptisch of eivormig en dicht behaard; een kafje bereikt 

 nauwelijks V^ van de lengte van het aartje en is slechts 

 als een puntig vHesje te zien. De beide volgende sluiten 

 de bloem geheel in en zijn bij onze exemplaren sterk rood 

 aangeloopen. 



De najaarsvorm ontwikkelt aan den voet een uit blad- 

 rozetten gevormde kleine zode, terwijl de stengels en 

 bladen sterk gereduceerd zijn. 



P. occidentale groeit in het Westen van N. -Amerika 

 van Britsch-Columbië tot Californië en is waarschijnlijk 

 met een zending vruchten voor de geïnterneerden ingevoerd. 



Alopecurus pratensis X geniculatus =: Alopecurus 

 hybridus Wimm, 



Dezen tot nu toe uit ons land niet vermelden bastaard, 

 troffen wij in Mei 1918 aan, langs een veensloot te 

 Amsterdam te midden der stamouders. (Herb. J. en W. 1 575 1 ). 

 Op 'toog gelijkt zij het meest op A. geniculatus. De onderste 

 stengelleden .zijn neerliggend en geknikt, slechts het laatste 

 lid is opgericht, doch dit is veel langer dan bij A. geniculatus. 



De bladen zijn slapper en korter dan bij A. pratensis, 

 van boven ruw. 



Van de sterkere nervatuur der bladen, zooals Domin in 

 zijn 2er Beitrag zur Kenntnis der Phanerogamen flora von 

 Böhmen pag. 41 vermeldt, is bij ons exemplaar niet veel 

 meer te zien. De pluim gelijkt door zijn wollig aanzien op 

 die van A. pratensis, maar is veel smaller. De aartjes 

 houden in lengte het midden tusschen beide stamouders, 

 gelijken het meest op een weinig behaard en kort bewim- 

 perd A. prafensis-aartje, doch de beide kelkkafjes zijn in 

 hun onderste vierdedeel met elkaar vergroeid. De naald 



