112 



rijke collectie van Olde.nlans, die in het herbarium te 

 Groningen berust. X'erder heb ik. vooral uit het Rijks- 

 herbarium te Leiden, ook zeer veel waardevol buitenlandsch 

 materiaal uit de verschillende daar aanwezige exsiccaten 

 en de hoogst belangrijke collecties van PERSOON kunnen 

 vergelijken. 



Van de gebruikte litteratuur vermeld ik in de eerste 

 plaats de voortreffelijke monographie van Dr. E. }. DüRAND: 

 „The Geoglossaceae of North America" in Annales Myco- 

 logici \'ol. 6. Ik heb voornamehjk met zijn beschrijvingen 

 alle in de bovengenoemde herbaria aanwezige soorten 

 vergeleken. Daar ik van de meeste soorten geen versche 

 exemplaren ter beschikking had. heb ik ten opzichte van 

 de kenmerken, die aan gedroogd materiaal minder duidelijk 

 te onderscheiden zijn, bij mijn beschrijvingen in hoofdzaak 

 zijn opgaven gevolgd. Verder heb ik geraadpleegd: 



BOL'DIER E.. Icones Mycologicae. 



„ Histoire et Classification des Discomycètes 

 d'Europe. 



COOKE M. C. Mvcographia. 



Massee G.. a Monograph of the Geoglossaceae: Ann. 

 of Botany II iIS97). 



Xederl. Kruidk. Archief. 



Ol'DE.Mans C. a. J. A.. Catalogue raisonné des Cham- 

 pignons des Pays-Bas. 



Reh.M H., Discomyceten in Rabenhorst Kryptogamen- 

 fiora. Band I Abt. III. 



Saccardo p. a., Sylloge Fungorum. 



De Geoglossaceae vormen een tamelijk scherp afge- 

 scheiden groep der Discomycetae. Voor den tijd van 

 Persoon werden de toen bekende soorten van deze groep 

 bij het geslacht Ciavaria geplaatst. Door SCHRÖTER (Krypt. 

 Fl. voor Schiesien 3- : 16 (lS93l werd deze famiUe met 

 de Hehellaceae en Rhizinaceae bij de groep der Heluel- 

 lineae geplaatst. BOLDIER (Histoire et Classification des 



