132 



lange haren, over den steel meer gelijkmatig verspreid of 

 in groepjes en daardoor den steel een geschubd uiterlijk 

 verleenend; asci forsch, knotsvormig, de toppen afgerond 

 versmald, de poriën blauw kleurend met jodium, kort 

 gesteeld, 120—230 (meestal 145 — 185) 'j- lang, 17—28 

 (meest 19 — 24) 'J- breed; sporen 8, knotsvormig, donker 

 roetkleurig, met 7 dwarswanden, gewoonlijk gekromd, 

 55—95 (volgens Durand 60—105) v- lang, 

 5 — 8 (volgens Durand 7 — 9) 'j- breed; para- 

 physen een weinig langer dan de asci, het 

 bovenste derde gedeelte knotsvormig verdikt 

 en gewoonlijk verdeeld in korte cellen, die 

 zelden meer dan 2 maal zoo lang als breed 

 zijn, gewoonlijk bij de dwarswanden inge- 

 snoerd en de cellen gezwollen, de toppen 

 min of meer bruin, recht of gebogen, be- 

 neden ongeveer 3 y., boven 5—9 v breed. 

 Tusschen gras, op zeer rot hout, enz. 

 Najaar, winter. 



De meest typische kenmerken van deze soort 

 zijn de forsche asci, de meestal gebogen, knotsvor- 

 mige, 8-cellige sporen en de paraphysen met van 



boven meestal 4 korte, verdikte en bij de dwars- 

 Ascus, sporen en , . j n j j .. 



□a a h -sen van wanden ingesnoerde cellen, waardoor de toppen 



Geoglossum .^la- een Moniha-achtig uitzicht verkrijgen. Dit laatste 



brum naar exem- kenmerk heb ik evenwel weinig standvastig 



plaren uit Wasse- . i i i i 



naar (herb Gr i gevonden, dikwijls kan men in een preparaat 



375 X vergr. slechts enkele paraphysen vinden met de typische 

 Moniha-achtige toppen. De soort nigritum Cooke, 

 zooals Dl'RAN'D die beschrijft, lijkt mij daarom ternauwernood 

 verschillend van glabrum ; meerdere malen heb ik exempl. ge- 

 vonden, waarvan ik betwijfelde, of ze niet tot nigritum behoor- 

 den, doch altijd waren er dan weer kenmerken, die beter met 

 glabrum dan met nigritum overeenstemden. 



In fig. 56 bij Durand vindt men van hetzelfde materiaal, 

 zoowel typische glabrum- paraphysen als andere van het nigritum- 



Fig. 7. 



