164 



onderzocht zijn, waren ze allen terminaal. Schuit es 

 [1814] gaf ze reeds aan, daarna de Candolle [1827], 

 een tetramere pelorie door Vaucher en Fincke [1841] 

 (ook in ons land waargenomen), een bloem van Galeopsis 

 Ladanum met een bovenlip gevormd en gevlekt evenals 

 de onderlip door de Mélicocq [1846]; tetramere en 

 pentamere terminale peloriën van Galeopsis Ladanum en 

 speciosa vinden we verder bij Metsch [1852], Weck 

 [1854] en Buchenau [1857], en van Galeopsis Tetrahit 

 ook bij Mei gen [1890]. Briquet ^) zelf geeft niet minder 

 dan 27 bloemafwijkingen in détail met eenige teeke- 

 ningen op. 



Tenslotte moet ik nog vermelden twee bij Galeopsis 

 voorkomende verschijnselen, de sterk uitgesproken hete- 

 ranthie ~) en de minder geprononceerde cleistogamie. De 

 verschillende soorten uit ons geslacht gedragen zich, wat 

 't voorkomen van groot- of kleinbloemige exemplaren betreft, 

 zeer verschillend. Bij eenige soorten (G. Ladanum, G. 

 Tetrahit) vinden we in de natuur steeds gemakkelijk zoowel 

 grootbloemige als kleinbloemige planten, van andere 

 (G. dubia) is de grootbloemige vorm algemeen, de klein- 

 bloemige zeldzaam. Zelfs aan één en dezelfde plant is het 

 verschil in bloemgrootte zoo sterk, dat het bijna ondoenlijk 

 is, om daarop aparte vormen te onderscheiden, zooals 

 vele auteurs dat willen. ^) Wat de cleistogamie betreft, 

 deze is voor 't eerst waargenomen door Briquet zelf in 

 1889 te Heidelberg bij Galeopsis Tetrahit ^), waar de 



M Loc. cit., Monographic, Chapitre XXV, pp. 161—186! 



-) Briquet, Les Labiées des Alpes marifimes, p. 17. 



■*) Reichenbach, Zweiter Beitrag zuv Flora von Dresden in Flora 

 V, [1822], pp. 35-36. 



Koch, Synopsis Florae germanicae et helveticae, ed. 3, II [1857], 

 pp. 489-490! 



Kuntze, Taschenflora von Leipzig, [1867], pp. 110 en IH. 



■*) Briquet, loc. cit. pag. 160.! 



