167 



vormen zijn duidelijk van hybriden oorsprong, daar de 

 zuivere typen (onder de noodige voorzorgsmaatregelen 

 boven aangegeven) geheel constant bleken te zijn. Sommige 

 dezer intermediaire vormen, welke voor een groot per- 

 centage vruchtbaar zijn, geven bij verdere cultuur een 

 zeer heterogene nalatenschap, welke nalatenschap, in de 

 natuur waargenomen, ons zeer ten onrechte zou doen 

 besluiten tot een reeks van alle mogelijke overgangsvormen. 

 Doch er zijn nog een groot aantal in 't oog vallende 

 vormen, welke zeker verdienen door cultuurproeven opge- 

 helderd te worden; zoo komen tusschen de bovengenoemde 

 variëteiten arvensis en silvestris eenige tusschenvormen 

 voor welke in de cultuur wel constant blijken te zijn, 

 hetgeen Briquet volkomen juist reeds had gevonden. 

 Deze tusschenvormen zijn dus blijkbaar van hoogere 

 systematische waarde, doch 't is dikwijls onmogelijk, in de 

 natuur deze constante tusschenvormen (welke dus een 

 aparte variëteit voorstellen) van de tallooze hybride 

 vormen te onderkennen. Dit is des te lastiger, daar we 

 met éénjarige planten te doen hebben en alle individuen, 

 buiten verzameld en in den tuin overgebracht, na het 

 seizoen ten gronde gaan. Ten slotte dienen ook verschil- 

 lende bastaarden, welke bij dit geslacht gemakkelijk op- 

 treden, nader op 't voorkomen in ons land te worden 

 onderzocht. 



Wij vinden bij Galeopsis een groot aantal vormen, 

 welke wij met Briquet kunnen splitsen in twee groepen. 

 Bij de eene groep vinden we én door de algemeene 

 kenmerken, èn door het verspreidingsgebied, gemakkelijk 

 uit, dat we te doen hebben met echte rassen; tot de 

 tweede groep brengen we die vormen welke in de herbaria 

 slechts zijn vertegenwoordigd door weinige exemplaren, 

 welke dus zeer onvoldoende kunnen worden beoordeeld. 

 Deze empirische vormen vooral dienen door cultuur te 

 worden opgehelderd. 



