170 



Reuter ^) hebben daaraan reeds hun krachten beproefd. 

 Voor ons zijn deze vormen van minder belang, omdat 

 deze ondersoort bij ons alleen adventief optreedt; althans 

 is 't werkelijk indigene voorkomen in Zuid-Limburg mij 

 tot heden nog niet zeker geworden. 



Onze tweede soort, de Galeopsis dubia Leers, is zeer 

 verwant met de vorige soort, voornamelijk met de sub- 

 species intermedia. Zij verschilt daarvan vooreerst door 

 de geel gekleurde bloemkroon en vervolgens door de 

 zijdeachtige en fluweelachtige beharing der kelken en 

 bladen. Zij groeit gaarne op kiezelhoudenden grond en is 

 bij ons weinig vormenrijk. Zij kruist gemakkelijk met 

 Galeopsis Ladanum, overal waar deze twee soorten samen 

 voorkomen. Dit geval doet zich bij ons bijna niet voor, 

 zoodat de hybride tot de zeldzaamheden behoort. Zooals 

 reeds gezegd is, gaven deze hybriden aan Ascherson 

 aanleiding om Galeopsis dubia als variëteit tot Galeopsis 

 Ladanum te brengen. 



Onze derde soort is Galeopsis pubescens, welke een 

 verspreidingsgebied heeft, dat duidelijk wijst op een Zuid- 

 oost-Europeeschen oorsprong. Zij bereikt haar Noord- 

 westelijke grens in Baden en Wurtemberg en is bij ons, 

 evenals in België, naar alle waarschijnlijkheid slechts als 

 adventiefplant te beschouwen. 



Eveneens van Oosterschen oorsprong is Galeopsis 

 speciosa, doch zij heeft een veel uitgestrekter woongebied 

 en behoort voor onze flora dan ook tot de echte indigenen. 

 Onze laatste soort, de Galeopsis Tetrahit, is de meest 

 algemeene hennepnetel uit onze flora. Zij komt hier voor 

 in twee variëteiten nl. var. arvensis en var. silvestris, 

 welke beide veel in ons land zijn aan te treffen, doch de 

 var. arvensis veel minder algemeen dan de var. silvestris. 



M Reuter, Espèces nouvelles ou critiques. Bull. Soc. de Génève, 

 II, p. 27 [1854]. 



