180 



vertakt of enkelvoudig (bij kleinere exemplaren). Bladen 

 lancetvormig, vrij smal met weinig of bijna geen tanden, 

 die dan niet meer dan V2 mM. lang zijn. Kelken gewoonlijk 

 dicht van gesteelde klierharen voorzien, zeer harig door 

 afstaande en aanliggende haren. Daar de laatste echter 

 talrijker zijn, worden de schijnkransen geheel grijsachtig; 

 kelkbuis 5 — 6 mM. lang, met weinig uitstekende nerven, 

 kelktanden ± tweemaal korter dan de buis, ongeveer 

 3 — 3V2 mM. lang, voorzien van een witte, 1 mM. lange 

 naald. De gesteelde klieren voornamelijk in de kelkbochten. 



Zeer verbreid op akkers in Midden-Europa, van 

 Noord-Italië en Oostenrijk-Hongarije tot in Midden- 

 Duitschland en in West-Europa in Frankrijk, Engeland 

 en België. De vindplaatsen in Nederland sluiten goed aan 

 bij die in België en Duitschland. 



Voornamelijk de Heer A. de Wever heeft deze 

 variëteit in Zuid-Limburg goed bestudeerd en uit het 

 door hem verzamelde materiaal blijkt, hoe vormenrijk deze 

 variëteit is. Hoewel in bijna alle kenmerken variabel en 

 dikwijls overeenkomend met andere variëteiten dezer soort 

 is zij altijd herkenbaar aan het dubbele indument der 

 kelkbuis; alleen bij oude herbariumexemplaren is dit wel 

 eens moeilijker te controleeren. Ik deel deze variëteit 

 voorloopig in volgens de volgende variaties, te weten: 

 bekliering der kelken, lengte der kelktanden en breedte 

 der bladen, benevens de algemeene beharing der plant. 



a. subvar. typica Hcnr. nova subvar. 



(= var. calcarea Briquet sensu stricto). 



Calyces valde vel parce glandulosi, praecipue in sinuum 

 regione glandulis ornati. Dentes tubo dimidio breviores. 



sed nulla documenta ad hanc comprobandam opinionem novimus. 

 Interpraetatio cl. Reichenbachii autem citationc loei classici (prope 

 Nicaeami, nobis adhuc certissima videtur, putamus igitur in futuro 

 nomenclaturam illatn servandam esse et ceteras rejiciendas. (Briquet, 

 loc. cit. pag. 255). 



