82 



toralis (With.) Sm. verward wordt. Deze komt langs de 

 kust van den Atlantischen Oceaan van Engeland tot 

 Portugal voor, volgens Koch ook op het eiland Norderney 

 en zou dus misschien ook bij ons gevonden kunnen 

 worden. Zij heeft niet zoo stijf rechtopstaande, minder 

 gladde stengels, is kleiner en heeft nog smaller pluim 

 met aartjes, die 2 mM. lang zijn en op steekjes staan, 

 die korter zijn dan aartjes. 



2. Polygonum c. f. leptocarpum Robinson. Volgens 

 Kew Index door Robinson beschreven in Proc. Bost. Soc. 

 Nat. Hist. XXXI 263. Ik heb evenwel deze literatuur 

 niet machtig kunnen worden. De plant is inheemsch in 

 Kanzas. Te Wormerveer, waar ik ze 20 September 1916 

 verzamelde, wellicht met Kanzas-tarwe aangevoerd. Zij 

 lijkt zeer veel op een forsche, sterk vertakte Polygonum 

 aviculare L. met rechtopstaande lange takken. De vrucht 

 steekt beduidend buiten de bloembekleedsels uit. 



3. Polygonum plebejum R. Br. De beschrijving van 

 Brown in Prodr. Nov. Holl. Vol. I 276 (420) luidt: 

 floribus 5" andris, trigynis axillaribus subgeminis, foUis 

 linearibus subsessilibus, ocreis hinc flssis inde ciliatis, caule 

 diffuso. Volgens Th el lung Fl. Adv. de Montpellier 1912 

 p. 187 is de soort, die P. herniarioides Del. Fl. Egypte 

 1813 p. 13 [non auct. gall.] omvat, verspreid in de tropen 

 van de oude wereld, en heeft zij zich uitgebreid tot in Egypte, 

 Syrië en Afghanistan. Het is een buitengewoon sierlijke 

 plant uit de groep der Aviculada Meisn. met mooie 

 roode bloempjes op haar-dunne steekjes, die ± 6 mM. 

 lang zijn en ongeveer in het midden een geleding ver- 

 toonen. De plant is zeer sterk vertakt en ligt rozetvormig 

 op den bodem. De takken dragen, van den voet af, aan 

 elk stengellid een bundeltje bloempjes. De onderste stengel- 

 leden zijn nog geen twee cM. lang. Hooger op worden 

 zij nog korter. Dé grootste bladen in wier oksels de 

 bloemen staan, zijn ± 1 cM. lang, 2 Va mM. breed, aan 



