87 



zal blijken en daarom wellicht aanspraak op een benaming 

 als variëteit kan maken, 



9. Sisymbrium oriëntale L. f. idoides Thell. in Hegi. 

 1. c. p. 181. (= 5. Irio Naegeli et Thell. Ruderal und 

 Adventivfl. d. Kt. Zurich 1905 p. 40 nee L = S. Irio var. 

 pachy podium Car u el?) Junge Früchte die geöffneten 

 Blüten deutlich überragend. (So im Krefelder Hafen 

 [1914 Bonte!] und bei Zurich 1903 beobachtet; unter- 

 scheidet sich von 5. Irio leicht durch die Behaarung, die 

 ansehnlichen Blüten und die dicken Fruchtstiele). De ver- 

 toonde exemplaren verzamelde ik in 1916 en 1917 te 

 Wormerveer. Dergelijke exemplaren plachten wij vroeger 

 abusievelijk tot de ƒ. subhastatum (Wil ld. pro. spec.) 

 Thell. te brengen. Zeer waarschijnlijk behoort al het 

 inlandsche materiaal onder dien naam verzameld, inder- 

 daad tot de f. idoides. 



10. Sisymbdum Hartwegianum Fourn. Dit is de plant, 

 die ik in het Kr. Arch. 1916. p. 82. onder voorbehoud 

 als 5. canescens Nutt. besprak. Naar aanleiding van de daar 

 besproken opmerking van de Wever schreef Dr. Th el lung 

 mij, dat hij zeker een dergelijke plant nooit als 5. Sophia 

 bestemd kon hebben. Inderdaad, wat wij van de Wever 

 aan materiaal gezien hebben, is uitsluitend S. Sophia, en 

 heeft geen overeenkomst met de Wormerveersche plant. 

 In Gray's New Manuel wordt de plant als var. Hart- 

 wegianum (Fourn.) Wats, tot S. incisum Eng elm. 

 gebracht. Daar wordt evenwel als kenmerk tegenover 

 5. canescens gebruikt, dat de zaden éénrijig in elk der 

 hauwhelften zouden geplaatst zijn, wat bij mijn exemplaar 

 echter niet het geval is. Vandaar dat ik indertijd tot deze 

 foutieve determinatie kwam. De beschrijving van var. Had- 

 wegianum aldaar luidt: „The very numerous short pods 

 on still shorter suberect pedicels" komt evenwel goed met 

 mijn exemplaar overeen. De plant is afkomstig uit Westelijk 

 Noord Amerika van Britsch Columbië tot Mexico. 



