91 



Deutschl. 2e Auflage Bnd. 10 p. 88 luidt: 60—150 cm. 

 hoch. Blatter eiförmig; die oberen stengelumfassend, alle 

 dicht fllzig, weiss oder gelblich. Blüten sitzend, gewöhnlich 

 einzeln. Blumen gelb. Staubfaden mit violetten oder orange- 

 gelben Haaren 0. 8 — 9. Südrussische Art, selten einge- 

 schleppt. De bladen, vooral de lagere, van mijn planten 

 zijn evenwel volstrekt niet viltig, maar speciaal aan de 

 bovenoppervlakte kaal, zelfs glimmend. Overigens klopt 

 de beschrijving wel. 



15. Verbascum oualifolium X thapsi forme. Deze kruising 

 nam ik waar onder een aantal planten, die in 1917 spontaan 

 in mijn tuin opgeslagen zijn op de plaats, waar in 1916 

 V. thapsiforme stond, zoodat waarschijnlijk V. ovalifolium 

 als vader en V. thapsiforme als moeder is opgetreden. 

 De bastaardnatuur van de plant bleek, behalve uit de 

 gemengde kenmerken der stamouders, uit de volkomen 

 steriliteit en de neiging tot overwinteren door het maken 

 van uitspruitsels aan den voet van den stengel. De plant 

 is belangrijk minder sterk-viltig dan V. thapsiforme, de 

 bladen zijn van boven zeer dun behaard, iets glimmend 

 zooals bij V. ovalifolium, van onder iets dichter met 

 wit stervilt bezet. Zij loopen slechts enkele cM. langs 

 den stengel af, en staan in bladvorm ongeveer tusschen 

 de beide stamouders in. De bloeiwijze is vooral beneden 

 ijler dan bij V. thapsiforme, de bovenste bladen en 

 onderste schutbladen hebben denzelfden vorm als bij 

 V. ovalifolium, rondachtig in een punt uitgetrokken. De 

 bloemen zijn groot, de wol der meeldraden is oranje, 

 maar lichter dan bij V. ovalifolium. ■■ De beharing van de 

 bloeiwijze, vooral in jongen toestand, herinnert sterk aan 

 V. ovalifolium, maar is toch niet zoo donzig wit, meer 

 naar den grauwen kant als bij V. thapsiforme. Ik vond 

 dezen bastaard nog niet in de literatuur vermeld. 



16. Verbascum phlomoides X thapsiforme. Ontstaan 

 in mijn tuin op dezelfde plaats als de vorige bastaard, 



