HOOFDSTUK I. 

 De hoogere planten. 



De hoogere planten, die aan de oevers der meren 

 groeien en vooral de hoog opschietende, dragen in niet 

 geringe mate er toe bij den habitus hiervan te bepalen. 

 Het lijkt mij dan ook gewenscht in een beschrijving als 

 deze een eenigszins uitvoerige bespreking hierover op te 

 nemen. 



Door de zeer geringe diepte van het Meer en de zeer 

 zacht glooiende oevers kunnen zich op uitgestrekte gebieden 

 de hoogere planten ontwikkelen. 



De totale oppervlakte van het met hoog opschietende 

 planten begroeide gebied heb ik geschat op 142 H.A., 

 tegenover een totale oppervlakte van het Meer van ±725 

 H.A. Het is niet gemakkelijk eenigszins betrouwbare cijfers 

 hierover te krijgen. De methode, die ik heb gevolgd, was 

 als volgt: Op verscheiden plaatsen werd de breedte van 

 de begroeide zone gemeten, wat dikwijls met moeilijkheden 

 gepaard gaat, vooral wanneer deze breedte vrij groot is 

 (b.v. meer dan 100 M.) Met een gewone roeiboot kan 

 men slechts de diepere plaatsen bevaren, zoodra het echter 

 te ondiep of de plantengroei te dicht wordt, gaat dit niet, 

 loopen kan men hier ook niet, daar men soms een halven 

 meter of meer in de modder zakt. Hier komt nog bij, dat 

 de planten vaak zoo hoog zijn, dat men er niet over heen 

 kan zien en men dus de richting, loodrecht op den oever, 

 verliest, waardoor de gevonden breedte grooter is dan de 



