140 



werkelijke. Vooral aan de Oost-zijde, met zijn uiterst 

 geringe diepte doen zich de genoemde moeilijkheden in 

 sterke mate gelden, 's Zomers komt in de geweldige riet- 

 massa's, die hier groeien, de bodem gewoonlijk over groote 

 uitgestrektheden geheel droog, hoewel de bovenste lagen 

 met de resten van afgestorven planten en de rhizomen 

 met water doortrokken blijven. Hier kan men, dank zij 

 den harden zandbodem te voet komen, hiertusschen komen 

 echter overal lagere, met water bedekte deelen voor, die 

 doorwaad moeten worden. Het meest bezwaarlijke is hier 

 echter, dat men zoo gemakkelijk de richting verliest, daar 

 het riet vaak 2^1^ M. lang is, zoodat men niets om zich 

 heen ziet dan riet en elk oriënteeringspunt mist. 's Winters 

 bij ijs worden deze moeilijkheden minder, maar dan zijn 

 de naar het open water gekeerde planten grootendeels 

 afgebroken en door den dan veel hoogeren waterstand 

 onzichtbaar. Ik deel dit alles vrij uitvoerig mee, niet zoozeer 

 terwille van een wetenschappelijk doel, als wel, dat ik 

 hiermee een staaltje wilde geven van de eigenaardige 

 moeilijkheden, waarop men bij een onderzoek als dit, 

 soms stuit. 



Tengevolge van deze bezwaren kon aan de Oost-zijde 

 de grens der oevervegetatie niet steeds met voldoende 

 nauwkeurigheid worden aangegeven. Aan de West-zijde 

 ging dit over 't algemeen veel beter, hier zijn ook op 

 verscheiden plaatsen geulen dwars door de plantenzone, 

 die natuurlijk een welkome gelegenheid voor metingen 

 gaven. Het meten geschiedde met een touw en bij voor- 

 keur op die plaatsen, die gemakkelijk op de kaart waren 

 uit te zetten ^). 



Behalve de onafgebroken plantenzone langs de oevers 



') Het met oeverplanten begroeide gebied is op de kaart door 

 arceering — voor elk der belangrijkste plantensoorten verschillend — 

 aangegeven. 



