143 



Van al deze opgenoemde soorten zijn slechts eenige 

 voor den habitus van den plantengroei van belang, dit zijn: 

 Phragmites communis (riet), Typha angustifolia, Scirpus 

 lacustds (bies) en Sparganium ramosum, verder vallen 

 door hun bloeiwijzen 's zomers nogal erg in het oog 

 eenige Umbelliferae (vrnl. Cicutavirosa en Sium latifolium), 

 in bepaalde onderdeelen van het gebied komen ook 

 Nymphaea alba en Nuphar luteum vrij veel voor. 



Bij het bestudeeren van dezen plantengroei werd vooral 

 getracht bepaalde regelmatigheden in het optreden van 

 soorten te ontdekken en zoo mogelijk het bestaan hiervan 

 te verklaren. Dit gelukte echter slechts voor een gering 

 deel, gewoonlijk is de verspreiding zoo grillig, dat daarin 

 niet de minste regelmaat is te ontdekken. 



Zooals een enkele blik op de kaart doet zien, is de 

 breedte van den plantengordel zeer wisselend, waardoor 

 deze echter bepaald wordt, is mij geheel niet duidelijk 

 geworden, evenmin met welke snelheid deze grenzen in 

 den loop der jaren veranderen; ik veronderstel, dat deze 

 gering zal zijn. Dat de diepte van belangrijken invloed 

 zou zijn op de breedte van den gordel is voor de meeste 

 gevallen wel buiten beschouwing te laten. Aan de Oost-zijde 

 b.v. ligt de grens tusschen volkomen onbegroeid water 

 en het met riet en biezen begroeide meestal op een diepte 

 van ± 5 dM., terwijl op andere plaatsen nog weelderige 

 biezen vegetaties voorkomen op 15 dM. diepte. Dat de 

 aard van den bodem van invloed zou zijn is ook moeilijk 

 aan te nemen: zoowel op zand- als veenbodem van elke 

 consistentie, komen allerlei macrophyten voor. 



Men kan ook moeilijk veronderstellen, dat de golfslag 

 de verdere verspreiding tegenwerkt, immers ook midden 

 in het open water, overgeleverd dus aan de krachtigste 

 golven, komen nog biezen voor. 



Men wordt dus haast gedwongen de tegenwoordige 

 grenzen van den plantengordel te beschouwen als historische. 



