146 



3*^ de vegetatie van het open water ^). 



1 ^. De overgangsvegetatie. Uit een floristisch oogpunt is 

 deze de meest interessante. Meer dan 50 % van de 

 soorten, op pag. 141 vermeld, komen vrijwel alleen in deze 

 zone voor (deze zijn hier gemerkt met een ■{■), terwijl slechts 

 ongeveer 10 7o hier gewoonlijk ontbreken. 



Men kan echter deze vegetatie nog in twee scherp 

 gescheiden typen verdeelen: het ééne type wordt ver- 

 tegenwoordigd door een zeer weinig afwisseling biedende 

 rietvegetatie, het andere daarentegen door een vrij 

 variabele halfland- en dr ijftilformatie, dit laatste 

 type is in zijn verspreiding zeer beperkt. Het eerste vindt 

 men langs den geheelen rand van het Meer, over groote 

 uitgestrektheden onafgebroken, vertegenwoordigd; het 

 het meest demonstratief is zijn optreden wel aan de West- 

 zijde (vanaf de lijn ^7ii tot ^Yie op de kaart). Meer van 

 het land af bestaat de vegetatie bijna alleen uit typha en 

 bies, maar overal langs de grens van het land vindt men 

 hoog, weelderig riet. Eenzelfde verschijnsel vindt men 

 ook aan de West-zijde, Noordelijk van de lijn %» ^it 

 kon echter moeilijk op de kaart ingeteekend worden, omdat 

 de strook meestal zeer smal is. Ook aan de Oost-zijde 

 vindt men op de grens van het land een vrijwel onafge- 

 broken strook riet. 



De grens tusschen land en riet is bijzonder scherp, 

 gewoonlijk staat het riet hier ter plaatse nog op een 

 bodem, die geheel droog ligt. Het riet staat gewoonlijk 

 zeer dicht en weelderig (de lengte is vaak 2 — 2.35 M.) 

 op den bodem vindt men veelal — ook wanneer hier in 

 den zomer geen water staat — een dichte laag Lew na 

 trisulca en L. polyrrhiza, hoog opschietende planten 

 daarentegen zeer weinig, het meest nog eenige Umbelli- 



^) Onder open water zal steeds worden verstaan dat deel van het 

 gebied, dat zich binnen de eigenlijke oevervegetatie bevindt. 



