147 



ferae (als Cicuta vitosa en Sium latifolium; Oenanthe 

 Phellandrium vaak in kleine niet tot bloei komende exem- 

 plaren,) verder wat dwergvormen van allerlei soorten 

 {Hottonia, Epilobium, Nasturtium e. v. a.). 



Zoo eentonig als dit overgangstype is, zoo afwisselend 

 is het halfland- en drijftillentype. 



Dit type vindt men hoofdzakelijk aan de West-zijde 

 van het meer, aan de Oostzijde, met zijn zandbodem, 

 komt het niet voor. Mooie voorbeelden vindt men ten 

 Noorden van de Noordlaarder Vaart (10 A, verder 15 C) ^). 

 Zeer na verwant hiermee is, wat men vindt in 9 B en 

 in het noordelijk deel van 10 A, hier groeit de vegetatie 

 echter op kleine, rondom door open water omgeven, 

 drijvende eilandjes. 



Alle hier voorkomende soorten zijn in de lijst op pag. 141 

 en 142 gemerkt met een f, ik behoef deze dus niet weer 

 afzonderlijk te vermelden; een uitzondering wil ik echter 

 maken voor de meest belangrijke. W-el het meest vindt 

 men hier Festuca arundinacea, die met zijn pluimen hoog 

 boven de andere planten uitsteekt; ook zeer algemeen is 

 Typha latifolia, steeds voorzien van bloeikolven; met groote 

 zekerheid wijzen deze beide planten, en vooral de laatste 

 op een weeken „drijftil-achtigen" veenbodem. 



Verder komen hier geregeld eenige soorten voor met 

 kleurrijke bloemen, die aan deze vegetatie een levendig 

 en kleurig uiterlijk geven, in zoo sterke tegenstelling met 

 de pas genoemde rietvegetatie (Cicuta virosa, Stachys 

 palustris, Ranunculus Lingua, Iris Pseudacorus). 



Op enkele — weinige — plaatsen vindt men op den 

 overgang van land en water vrij groote gebieden begroeid 

 met Menyanthes trifoliata, echter is dit meestal terrein. 



^) Dergelijk terrein is vrijwel onbegaanbaar, het ligt steeds iets boven 

 den waterspiegel, wanneer men er echter op loopt, zakt het wel zooveel 

 naar beneden, dat direct water te voorschijn treedt. 



