148 



dat gemaaid of geweid wordt en dus deels tot het land 

 gerekend moet worden. 



Hetzelfde kan gezegd worden van de Carex-zoden. 



2". De eigenlijke oevervegetatie. Deze is zeer rijk aan indi- 

 viduen, maar arm aan soorten, men zou ze het best kunnen 

 vergelijken met een korenveld, zoo eentonig en goed ver- 

 zorgd ziet ze eruit. Riet, typha en biezen zijn verreweg 

 de belangrijkste, zooals trouwens een blik op de kaart 

 doet zien; hoewel deze schijnbaar vrij willekeurig door 

 elkaar verspreid liggen, is toch wel eenige regelmaat waar 

 te nemen. 



B.v. is Oostelijk van de lijn G/h geen Typha angusti- 

 folia aangegeven (behalve nog juist een zeer klein plekje 

 in het Noorden). Hiermee wil ik niet gezegd hebben, dat 

 nergens eenig exemplaar te vinden is maar wel, dat nergens 

 uitbreiding van beteekenis voorkomt. Nu valt het op, dat 

 deze lijn ook vrijwel de grens aangeeft tusschen zand- en 

 veenbodem (in het Zuiden ligt deze iets Westelijker, in 

 het Noorden iets Oostelijker (wat ook klopt met de uit- 

 breiding van Typha voorbij de lijn G/h.). 



Er is geen twijfel aan of tusschen dit samenvallen moet 

 verband bestaan: we mogen wel als zeker aannemen, dat 

 het de zandbodem is, die maakt, dat Typha angustifolia 

 hier geen gunstige levensvoorwaarden vindt. Deze meening 

 wordt nog hierdoor bevestigd, dat waar in den zand- 

 bodem diepere plaatsen zijn, waar zich veenachtige afzet- 

 tingen hebben gevormd, ook direct weer T. angustifolia 

 voorkomt. 



Is dus T. latifolia — tenminste in het Zuidlaarder 

 Meer — een karakterplant voor den bodem 

 der dr ij f till en. T. angustifolia is dat voor den 

 dieperen veenbodem. 



Voorkeur aan een veenbodem geven ook — hoewel 

 waarschijnlijk in mindere mate — Nymphaea alba en 



