150 



3". De vegetatie van het open water. Deze is niet van 

 groot, practisch belang. 



Van de hoog opschietende planten treft men enkel en 

 alleen aan de bies ^), ook dit is weer één dier onverklaar- 

 bare eigenaardigheden; waarom ontbreekt hier b.v. Typha 

 angusti folia, die toch ook op even diep water en op den- 

 zelfden bodem kan groeien, terwijl deze aan den rand 

 van het open water geregeld, en vaak in holle vegetaties, 

 voprkomt waar bodem, diepte en golfslag weinig zullen 

 verschillen van die van het open water. 



Deze biezen nu komen als eilandjes in het Meer voor 

 in pollen van zeer afwisselende dichtheid; men kan wel 

 als regel aannemen, dat hoe grooter de diepte is, hoe 

 holler deze staan. Verreweg het meest vindt men ze aan 

 de Oostzijde en wel nabij de grens van de oevervegetatie, 

 soms reeds hiermee verbonden. Echter vindt men ze ook, 

 bijna overal verspreid, midden in het Meer tot op (relatief) 

 groote diepte (15 dM.), hier echter staan ze steeds zeer 

 hol, dit soort vindt men vooral in de omgeving van 11 D, 

 weinig daarentegen ten Noorden van de lijn Vg- 



Planten met aan de oppervlakte drijvende bladen komen 

 in het centrale deel van het Meer niet voor, wel aan de 

 kanten in de inhammen, die de oevervegetatie hier en 

 daar vertoont, b.v. in 8C, 12B, ^'/is^/E vindt men vaak 

 veel Nymphaea alba en Nuphar luteum, waarschijnlijk 

 kunnen deze den zwaren golfslag op iets meer blootgestelde 

 plaatsen niet verdragen. 



Drijvende bladen heeft ook, hoewel weinig, meest één 

 per plant, Sagittaria sagittae folia, die veel aan de Oost-zijde 

 op 3 — 6 dM. water groeit, de meeste bladen zijn echter 

 ondergedoken; hetzelfde geldt voor Alisma ranunculoides. 



^) Er zijn mij twee pollen bekend, niet uit biezen, maar uit Acorus 

 Calamus bestaand, deze liggen echter aan de zeer ondiepe Z.O. -zijde, 

 vlak bij de eigenlijke oevervegetatie. 



