155 



niet zonder meer worden toegepast; zoo is het b.v. niet 

 mogelijk bij een diepte van ongeveer 1.5 M. met succes 

 verticale trekken met quantitatieve planktonnetten te doen. 

 Er moest dus ter vervanging hiervan iets anders gevon- 

 den worden. 



Men kan de verschillende planktonverzamelmethoden in 

 twee principieel verschillende groepen verdeelen: 



l^ de zee [methoden, 



2^ de bezinkingsmethoden. 



De eerste zijn langen tijd de eenige gebruikelijke geweest 

 inden vorm van het qualitatieve en quantitatieve 

 planktonnet. Tegen dit net en het gebruik ervan zijn 

 reeds dikwijls bezwaren geuit, waarvan wel het belang- 

 rijkste was, dat de mazen van dit net te groot waren, 

 waardoor kleine vormen aan de waarneming geheel ont- 

 snapten of tenminste in de vangsten in veel te gering 

 aantal aanwezig waren. Het is vooral Lohmann (1908), 

 die door zijn talrijke, zeer uitvoerige en grondige onder- 

 zoekingen heeft aangetoond tot hoe groote fouten het 

 planktonnet aanleiding kan geven. Uitvoerig beschreef hij 

 twee methoden om de leemten, door het gebruik van het 

 planktonnet ontstaan, aan te vullen. Hij wijst er vooral 

 op, dat wij niet in staat zijn door één wijze van verzamelen 

 een behoorlijk materiaal te verkrijgen, dat ons een over- 

 zicht verschaft over het geheele phyto- en zoöplankton. 

 Om dit te bereiken moet steeds de net-methode gecom- 

 bineerd worden met zijn beide andere. 



Zijn eene methode bestond in het filtreeren van vrij 

 groote hoeveelheden water (54 L.) door groote filters van 

 gehard flltreerpapier, dit filter rustte in een metalen trechter, 

 terwijl het water in het filter gepompt werd. Het filter 

 werd dan schoongespoten en het plankton verzamelde zich 

 in de punt hiervan, deze werd doorgestoken en het 

 materiaal vloeide zoo in eronder geplaatste verzamelglazen. 

 Door parallelvangsten met planktonnetten bleek, welke 



