157 



dan Lohmann die liet vervaardigen. Trekt men nl. de vrij 

 wijde buis in éénmaal tot een punt uit, dan krijgt men 

 gewoonlijk of geen capillair werkend deel of de punt 

 wordt erg lang, het capillaire deel daardoor te groot en 

 het glas te dun, waardoor de punt afbreekt. Beter heeft 

 men de zaak in de hand door in tweemaal de punt uit 

 te trekken; eerst bij een matig verwarmd glas wordt een 

 kegel met vrij stompe tophoek gevormd, waardoor de 

 buis bijna gesloten is, dan laat men afkoelen en na weer 

 verwarmd te hebben wordt er een capillair gedeelte aan- 

 getrokken en de punt dicht gesmolten. Figuur 1 moge 

 een en ander verduidelijken. 



Lohmann gebruikte een gewone handcen- 

 trifuge, zooals men die in iedere instrumenten- 

 prijscourant vindt, hij vond, dat voor volledige 

 sedimentatie 9000 toeren (en wel 1300 toeren 

 per minuut gedurende 7 minuten) voldoende 

 waren. Ik gebruikte een door een kleinen elec- 

 tromotor gedreven centrifuge, die op het 

 botanisch laboratorium te Groningen door den 

 amanuensis J. Veenhoff was geconstrueerd 

 en die steeds onberispelijk heeft gefunctioneerd. 

 Het aantal toeren wisselde, al naar de gebruikte 

 versnelling en de ingevoegde schakelweerstand 

 tusschen 1700 tot ongeveer 3500 toeren per 

 minuut 

 Onder de bezinkingsmethoden moet behalve de centri- 

 fuge nog gerekend worden de, door Kolkwitz gevonden 

 en beschreven „Planktonkammer"; deze bestaat uit een 

 2.63 mm. hooge, cilindervormige in glas uitgeboorde holte, 

 die juist 1 c.c.m. water kan bevatten en boven door een 

 vrij dik (0.5 mm.) dekglas wordt afgesloten. Het plankton 

 van deze 1 c.c.m. water moet hierin bezinken (of, voor- 

 zoover het lichter dan water is, opdrijven). Te oordeelen 

 naar de litteratuur wordt dit instrument niet veel gebruikt. 



