197 



mond van de Hunze in het Meer, dit laatste wordt ver- 

 oorzaakt, doordat de deeltjes, die door den stroom in de 

 Hunze zwevend werden gehouden, in het Meer gaan 

 bezinken, terwijl het normale meer-plankton nog niet tot 

 ontwikkeling is kunnen komen. 



Men kan wel aannemen, dat het planktonvolumen in 

 de Hunze 0.1 c.c.m. per 15 L. is, in no. 267 is het 

 0.25 c.c.m. Dat dit cijfer zooveel grooter is dan in beide 

 andere seriën, is ongetwijfeld het gevolg van den toen 

 heerschenden, sterken stroom, op de plaats van 268 (16 F) 

 is het dan ook, door bezinking van een deel der zwevende 

 deeltjes, tot op 0.15 c.c.m. gedaald. 



Het bezinkingsvolumen 0,1 c.c.m. is echter feitelijk nog 

 veel te hoog, daar hier het hoofdbestanddeel uit detritus 

 bestaat. Dit plankton werd ook eenige malen op zijn 

 samenstelling uitvoerig onderzocht, de resultaten hiervan 

 vindt men op pag. 202. 



Andere plaatsen, die zich onderscheiden door hun zeer 

 gering gehalte aan plankton, vindt men in de oeverzone. 

 Vooral opmerkelijk zijn in dit opzicht de onbegroeide 

 gedeelten in het typhetum bij 9 B, over deze plaatsen is 

 in Hoofdstuk I reeds uitvoerig meegedeeld; No. 301 

 (tabel 10) geeft hier een volumen < 0.1 c.c.m. per 15 L. 

 Uit andere monsters, hier ter plaatse genomen, volgt 

 vrijwel hetzelfde cijfer, hoewel soms een grooter gevonden 

 wordt, doordat het materiaal dikwijls uiterst los bezinkt 

 en niet samenbalt als normaal plankton: zoo werd b.v. 

 voor een taffilter-monster een volumen gevonden van 

 ±0.1 c.c.m. per L. Dat dit cijfer echter veel te groot is, 

 bewijst een telling die van dit monster werd uitgevoerd 

 (zie pag. 207). 



Een relatief hoog cijfer wijst ook no. 305 aan {0.7 c.c.m. 

 per 15 L.), een microscopisch onderzoek bewees ook hier, 

 dat dit cijfer te danken is aan de buitengewoon groote 

 hoeveelheden detritus, in dit monster aanwezig. 



