199 



(316 met slechts 75, 317 met ld koloniën). Het vrij groote 

 aantal bij 315 is ongetwijfeld ook weer — evenals bij 

 313 — grootendeels het gevolg van de zeer beschutte 

 ligging dezer plaats achter dichte biezenpollen. Zeer 

 demonstratief zijn ook de lage cijfers, die in de oeverzone 

 voorkomen (301, 302, 305). 



Gedurende den tijd, dat het, door de Hunze toege- 

 vloeide, water in het Meer verblijft, is dus het verloop 

 van het plankton als volgt: het water is bij zijn 

 intrede in het Meer bijna geheel vrij van plank- 

 ton en de nog aanwezige soorten komen, zooals 

 later zal blijken, niet tot ontwikkeling. Ook de 

 eerste 400 M. het Meer in is de toename aan 

 plankton nog gering, ongetwijfeld een gevolg van 

 den stroom die hier nog vrij sterk kan zijn (bij 16 E op 

 de plaats van no. 269 kon soms nog een stroom van 

 10 M. per minuut geconstateerd worden), van daar af 

 echter kan zich de stroom meer verspreiden (vooral ook 

 in Oostelijke richting) en wordt dus minder krachtig, de 

 toename aan plankton is van dit punt af dan 

 ook eerst sterk, later langzamer, terwijl het 

 maximum reeds nabij 12 F wordt bereikt, vanaf 

 dit punt treedt dan een niet sterke afname op. 



De oorzaak, dat het maximum reeds betrekkelijk dicht 

 bij de Hunze ligt, is naar mijn meening waarschijnlijk van 

 chemischen aard. Het water in de Hunze bevat weinig 

 plantaardige organismen, van de opgeloste voedingsstoffen 

 wordt dus weinig door assimilatie aan het water onttrokken, 

 het komt dus betrekkelijk rijk aan voedingsstoffen in het 

 Meer. Direct na de intrede in het Meer begint een levendige 

 planktonontwikkeling, waardoor een groot deel der opge- 

 loste stoffen aan het water wordt onttrokken; de toename 

 aan plankton duurt voort, zoolang nog zooveel zouten 

 ter beschikking staan, dat er meer individuen gevormd 

 worden dan er, door afsterven of bezinken, verloren gaan; 



