200 



"het evenwicht tusschen deze beide factoren stelt zich in 

 ongeveer bij 12 F, vanaf dat punt krijgt laatstgenoemde 

 factor de overhand. 



Dat in het water gedurende het verblijf in het Meer 

 veranderingen optreden is al aan de kleur duidelijk waar 

 te nemen: het Hunze-water, ook wanneer het door zijdetaf 

 gefiltreerd is, heeft een donkerbruine tint, ook het plankton 

 is donkerbruin; het Meer- water daarentegen is geelgroen 

 getint; of dit verschil te wijten is aan neerslag van humus- 

 achtige bestanddeelen of van ferriverbindingen of aan 

 reductie van ferriverbindingen, zou door een chemisch 

 onderzoek uitgemaakt moeten worden. Daar men echter 

 ziet, dat in sommige stoffen belangrijke omzettingen plaats 

 hebben, is ook wel te verwachten, dat dit met voedings- 

 zouten het geval zal zijn. 



In verband met de eigenaardige verspreiding van het 

 plankton, moge hier ter plaatse aangehaald worden het 

 resultaat van de onderzoekingen over het bacteriën-gehalte 

 van het Zuidlaarder Meer- water, door Klein neergelegd 

 in het „Rapport in zake eene Centrale Drinkwatervoor- 

 ziening van de prov. Groningen" (1913). Klein onder- 

 zocht het water op 8 verschillende plaatsen (op de kaart 

 aangeduid met A. — H.) waarbij H. in werkelijkheid ± 200 M. 

 ten N.O. van het op de kaart aangegeven punt ligt. 



De variaties in aantallen der bacteriën verloopen onge- 

 veer parallel, zij het ook in tegengestelde richting, met 

 die van het plankton. Tabel 1 1 , samengesteld uit de 

 resultaten van onderzoekingen op 19 October 1912, 13 

 Februari 1913 en 1 Juli 1913, moge dit nader demon- 

 streeren: We zien hieruit, dat bij A. (18 H.) het Hunze- 

 water relatief rijk is aan bacteriën, bij B. (15 E.) is dit 

 aantal reeds enorm verminderd, om bij E. (10 F.) een 

 minimum te bereiken. Vanaf dat punt stijgt het weer vrij 

 snel en heeft bij H. (1 C.) weer een enorme hoogte. 



