212 



Cyclops macruras en Canihocamptas staphylinus. Al deze 

 zijn min of meer gebonden aan den bodem of aan planten- 

 groei, vrij zeker heeft men hier te doen met organismen, 

 die feitelijk thuis behooren in de Char a-v el den op den 

 bodem, en die zich van hier uit in het open water ver- 

 spreiden. Het blijft echter wel opmerkelijk, dat de gewone 

 planktondieren hier ontbreken, daar oppervlakkig be- 

 schouwd er geen enkel verschil met diepere plaatsen te 

 zien is: zoo is het water vrij van Phanerogamen-begroeiing 

 en de genoemde Chara is slechts kort en bevindt zich 

 vlak tegen den bodem aan. 



Seizoenvariaties» 



Phytoplankton. 



Het aantal onderzoekingen, dat zich bezighoudt met de 

 seizoenvariaties van het phytoplankton is uiterst gering in 

 verhouding tot het ontzettend groote aantal, waarin die 

 van het zoöplankton behandeld worden. 



De meest bekende studie over de morphologie van een 

 phytoplankton-organisme is wel die van Schröter en 

 Vogler (1902) over Fragilaria crotonensis. 



Dat in deze aangelegenheid nog zoo weinig bekend is, 

 is zeker wel voor een groot deel hieraan toe te schrijven, 

 dat zoo frappante verschillen in vorm en afmeting als bij 

 vele planktondieren (Cladocera, Rotatoria), bij het phyto- 

 plankton niet bestaan. Het leek mij daarom niet overbodig 

 door statistische bepalingen na te gaan of toch ook niet 

 hetzelfde — zij het ook in mindere mate — bij het 

 phytoplankton voorkomt. In de eerste plaats werd bij 

 verschillende soorten [Melosira Binderiana en Diatoma 

 elongatum) onderzocht hoe groot het aantal cellen per 

 kolonie op verschillende tijden van het jaar was. Dat het 

 aantal cellen per kolonie kan wisselen, was trouwens reeds 

 eerder — zooals mij later bleek — door Dakin and 

 Latarche (1913) aangetoond; zij vonden, dat de grootste 



