213 



koloniën optraden vlak na het ontwikkelingsmaximum. 

 Zooals zal blijken zijn de resultaten van mijn onderzoek 

 hiermee niet in overeenstemming: 



De toestand bij Melosira Binderiana. Doordat deze 

 soort het geheele jaar door in het plankton in groot 

 aantal aanwezig is, was het mogelijk een zeer voldoend 

 aantal bepalingen uit te voeren. Terwille van een duidelijk 

 overzicht zijn de resultaten in een curve (fig. 3) weer- 

 gegeven ; de cijfers bij de verticale as links geven het 

 aantal cellen per draad aan, hiermee correspondeert de 

 doorgetrokken lijn. Zooals blijkt, is de variatie in het 

 aantal cellen zeer groot, en het verloop der lijn is vrij 

 grillig. Toch is er een zeer besliste regelmaat in te ont- 

 dekken wanneer men n.l. deze lijn vergelijkt met die 

 welke de periodiciteit, dus het aantal cellen per Liter, 

 weergeeft (stippellijn met de cijfers bij de verticale as 

 rechts). Het verloop dezer lijnen is over het algemeen 

 vrijwel parallel, m. a. w. bij daling van het aantal 

 koloniën per Liter, neemt ook het aantal cellen 

 per kolonie af en omgekeerd. Het ligt dus voorde 

 hand hiertusschen een causaal verband te zoeken. De 

 grootte van een kolonie moet in het algemeen een functie 

 zijn van twee factoren, een opbouwende en een afbrekende. 

 Als opbouwende factor is werkzaam de deeling der cellen, 

 het afbreken der koloniën geschiedt of mechanisch (b.v. 

 door waterbeweging) of chemisch (bacteriën) waardoor de 

 verbindingen der cellen worden vernietigd of opgelost. 

 Heeft de eerste factor de overhand dan is het gevolg 

 groote, in het omgekeerde geval kleine koloniën. Nu is 

 het duidelijk, dat vele deelingen, die dus het ontstaan van 

 groote koloniën tengevolge hebben, plaats hebben in den 

 tijd, (of eigenlijk vlak voor den tijd), dat het maximum 

 van ontwikkehng wordt waargenomen. Gaat daarentegen 

 de ontwikkeling achteruit, m. a. w. vermindert het aantal 

 deelingen per tijdseenheid en wordt dus de opbouwende 



