247' 



direct kon doordringen, no. 55 eindelijk van een paal aan 

 de Noordzijde, die zich ook nog ver onder de hut bevond, 

 waar het daghcht zichtbaar getemperd was. Alle monsters 

 hebben dit gemeen, dat het aanslag vooral bestaat uit 

 detritus en dus weinig organismen bevat; eigenaardig is 

 echter, dat dit vooral ook geldt voor no. 54, waar men 

 juist normale, gunstige omstandigheden mocht verwachten. 

 No. 53 en 55 verschillen niet in eenig belangrijk punt 

 van elkaar en beide zijn in alle opzichten in samenstelling 

 gelijk aan normale monsters. De eenige afwijking is, dat 

 er misschien iets — doch ook zeer weinig — minder 

 planktoneponten voorkomen; dit is echter waarschijnlijk 

 te verklaren, doordat de vegetatie hier jaar in jaar uit 

 doorgaat en niet zooals in de meeste gevallen door het 

 verdwijnen van het substraat (afsterven der oeverplanten) 

 telken jare weer onderbroken wordt. 



Uit 53 en 55 blijkt in elk geval wel, dat planktonische 

 organismen, die in de oppervlakkige waterlagen een 

 maximale lichtintensiteit genieten, ook kunnen gedijen in 

 sterk getemperd licht. Zoo komt Fragilaria capucina, die 

 ook in het plankton soms rijk vertegenwoordigd is, die 

 dus den strijd om het bestaan in het planktonische leven 

 kan uithouden, in 53 zeer talrijk, in 55 talrijk voor, ook 

 typische planktonorganismen echter als Melosira Bindetiana, 

 Fragilaria crotonensis en Diatoma elongatum komen — 

 zij het ook in niet zeer grooten getale — voor. 



Met hetzelfde doel werden onderzocht monsters afkom- 

 stig van de boven- en benedenzijde van een ondergedoken 

 blad en van een bladsteel van Nuphar luteum. Ook deze 

 drie monsters vertoonen onderling geen belangrijke ver- 

 schillen; ook aan de onderzijde der bladen bevinden zich 

 zeer talrijke eponten, waarbij veel planktoneponten. Uit 

 deze en de vorige serie monsters blijkt dus wel, dat een 

 sterke demping van het daglicht de eponten 

 niet belangrijk in hun ontwikkeling belemmert. 



