252 



schillen konden niet worden aangetoond. Wel schijnen 

 echter eenige tellingen er op te wijzen, dat het percentage 

 plankton-eponten van boven naar beneden afneemt. Het 

 materiaal is echter niet uitgebreid genoeg om voldoende 

 zekerheid te geven. 



Interessant is het verder na te gaan, hoe groot het 

 aantal organismen is, dat op een zeker oppervlakte 

 van eenig substraat voorkomt. Hoewel dergelijke tellingen 

 van het aantal individuen eerst belangrijke waarde krijgen, 

 wanneer men deze over een groot aantal monsters, ver- 

 zameld over den loop van een geheel jaar, uitbreidt, wil 

 ik toch om eenig inzicht in deze getallen te verschaften, 

 de resultaten eener telling van een monster, dat als typisch 

 kan gelden, hier geven, vooral als bewijs hoe talrijke 

 organismen dicht opeengedrongen naast elkaar kunnen 

 leven. Lauterborn (1916) zegt hiervan: „Hier sind die 

 Organismen oft auf kleinstem Raume in eine Art- und 

 IndividuenfüUe zusammengedrangt, wie man es in der freien 

 Natur sonst kaum wieder antrifft." Dit wordt nu door de 

 telling in cijfers meer nauwkeurig weergegeven en ook 

 wordt hierdoor de gelegenheid gegeven voor vergelijking 

 met de plankton quantiteiten. De hiervoor gevolgde 

 methode was, wat betreft het verzamelen, gelijk aan die, 

 waarbij het volumen bepaald werd. Dan echter wordt dit 

 quantitatief verzameld materiaal tot een bepaald volumen 

 met water verdund en zeer zorgvuldig geschud. Het 

 schudden is hier nog veel meer noodig dan bij het plankton, 

 omdat dikwijls verwarde klompjes, waarin de afzonderlijke 

 organismen niet voldoende te onderscheiden zijn, voor- 

 komen. Dan wordt hieruit 0.1 c.c.m. genomen en dit op 

 de gewone wijze onder het microscoop uitgeteld. Het 

 monster i. c. was afkomstig van een stuk bies van 10 cM. 

 lengte en 1.35 cM. doorsnede, het volumen was 1.3 cc. 

 d. i. 30 mM.^ per cM.^; voorjaar 1917. Zie tabel 19. 



Ter vergelijking mogen hier een paar cijfers, ontleend 



