258 



sprong, die behouden blijft, of door onderdrukking van 

 andere vormen nog grooter kan worden. Hetzelfde geldt 

 voor Melosira in den nazomer. Het waarnemen van groote 

 talrijkheid in deze gevallen bij Diatoma en Melosira is 

 dus niet toe te schrijven, tenminste niet hoofdzakelijk, aan 

 een op zich zelf staande, directe periodiciteit bij eponten, 

 maar het is slechts een gevolg van de periodiciteit bij 

 het plankton. 



In dit verband verdient ook het volgende feit vermelding. 

 Op 19 Mei 1918 werden te 8 uur 's avonds midden in 

 het open water baars- en bleinetten uitgezet, den volgenden 

 morgen tegen 6 uur werden ze weer opgehaald; elke 

 draad was toen bedekt met , een lichtgroene laag van 

 draadwieren, naar schatting was per M.- van het vrij 

 wijdmazige net wel 0.1 K.G. (in vochtigen toestand) aan- 

 wezig. Bij microscopisch onderzoek bleek dit wier te zijn 

 Conferva {Triblonema) bombycina f. minor. Deze soort 

 kwam ook in het plankton veel voor; het water was 

 gedurende den nacht en de vorige dagen uiterst kalm 

 geweest. Door dit geval wordt ad oculos de overgang 

 van planktont tot epont gedemonstreerd. Zoo kan men 

 zich ook een beeld vormen van de wijze, waarop de 

 begroeiing van te water rakende voorwerpen (vooral in 

 het open water of op den rand hiervan) plaats vindt. De 

 eerste begroeiing geschiedt door vormen, die ook plank- 

 tonisch voorkomen en eerst later beginnen de typische 

 eponten tot ontwikkeling te komen. Men moet dus ver- 

 wachten, dat voorwerpen,, die nog slechts korten tijd te 

 water verkeerd hebben een hooger percentage aan plank- 

 toneponten bevatten dan die welke zich reeds lang in het 

 water bevinden. Eenige gevallen, die zich toevallig voor- 

 deden, kunnen dit ook eenigszins demonstreeren, vgl. 

 tabel 20. 



Daar deze toevallig verkregen cijfers weinig aanspraak 

 op voldoende nauwkeurigheid maken, heb ik getracht. 



