261 



Deze waren vastgemaakt aan een touw, dat onder voor 

 verankering een steen en boven voor het terugvinden een 

 drijver droeg; de inrichting was zoo, dat de houtjes zich 

 halverwege tusschen bodem en waterspiegel bevonden. 

 Zoowel in het typhetum als in het open water werden 

 deze uitgezet. Na 3 dagen was op de houtjes een stérkere- 

 ontwikkeling waar te nemen dan op de glaasjes na 8 

 dagen ^), De soorten zijn ongeveer dezelfde als die van 

 de vorige lijst, vertoonen in elk geval geen principiëele 

 verschillen. In het typhetum was het aanslag sterker ont- 

 wikkeld dan in het open water, echter was ook hier het 

 percentage typische eponten nog gering. 



Al deze feiten demonstreeren m.i. voldoende, dat de 

 begroeiing met eponten wordt ingezet door de 

 planktoneponten en dat eerst daarna de typi- 

 sche tot ontwikkeling komen. Men heeft zich dus 

 de zaak niet voor te stellen, dat eerst de typische eponten 

 (door rhizoiden, slijmstelen etc.) het substraat gaan bezetten 

 en dat daartusschen de niet van speciale „hechtorganen" 

 voorziene plankton- of facultatieve eponten verward raken. 



De vraag hoe beide laatste groepen zich op het sub- 

 straat blijvend weten vast te houden moet voorloopig 

 onbeantwoord blijven. 



H, Morphologic* 



Het plankton is te beschouwen als een groep van 

 organismen, die speciaal zijn aangepast aan een vrij in het 

 water zwevende levenswijze. Dit uit zich b.v. in den vorm, 

 die zoodanig is, dat een zoo groot mogelijke wrijvings- 

 weerstand in het water wordt ondervonden. We hebben 

 echter gezien, dat talrijke typische planktonorganismen ook 



^) Een eigenaardig verschijnsel deed zich voor bij het ophalen van 

 één in het open water uitgezet houtje, dit was n.l. overdekt met een 

 groot aantal (meer dan 100) exemplaren van Sida crystallina. 



