265 



in dit geval de epontische vorm niet kleiner is dan de 

 planktonische, terwijl ook het aantal cellen per draad hier 

 aanzienlijk veel grooter is dan in alle andere epontische 

 monsters. 



In de litteratuur vond ik, zooals in het begin van dit 

 hoofdstuk reeds werd meegedeeld, weinig punten van 

 aanknooping. Het uitvoerigst vond ik deze aangelegenheid 

 nog behandeld in de afdeeling. „Die microphytische 

 Ufervegetation" van het artikel van Huber (1906) over 

 de Montigglerseen. Hij geeft een zeer uitvoerige lijst 

 van soorten, die hij in dit gebied heeft waargenomen; er 

 wordt echter hoofdzakelijk volstaan met het vermelden 

 der soorten. Zoo wordt b.v. de relatieve talrijkheid hiervan 

 niet opgegeven, wat te betreuren is, omdat men zich zóó 

 slechts een zeer gebrekkig beeld van den werkelijken toe- 

 stand kan vormen. Wel echter blijkt, dat vrijwel alle 

 soorten, die in onze lijst voorkomen, ook door Huber 

 vermeld worden, hoewel de Montigglerseen in een 

 geheel ander terrein liggen (Tirolsche bergland) ± 500 M. 

 boven den zeespiegel. 



Misschien mag men hieruit besluiten, dat het meeren- 

 deel der eponten evenals vele planktonten ubiquisten zijn ^). 



Een artikel, dat zich wel niet speciaal bezighoudt met 

 de studie der eponten, maar dat toch zeer waardevolle 

 data bevat, is dat van Fritsch and Rich (1913). 

 Hierin zijn neergelegd de resultaten van een over 4 jaren 

 voortgezet onderzoek over de periodiciteit van alle wieren 

 in een „pond" (Barton's pond). Met het oog op het 

 trekken van een vergelijking is het echter zeer te betreuren. 



^) Dat de lijst van Huber zooveel meer soorten bevat, is onge- 

 twijfeld toe te schrijven aan een uitvoeriger systematisch onderzoek. 

 De lijst van het Zuidlaarder Meer zou zich — in elk geval wat betreft 

 de Chlorophyceae en Cyanophyceae — zeker ook nog aanzienlijk laten 

 uitbreiden. 



