266 



dat in het door deze auteurs onderzochte gebied slechts 

 uiterst weinig Diatomeae voorkomen tengevolge waarvan 

 het onderzoek hierover vrij beknopt moest zijn. Zij onder- 

 scheiden verschillende phasen, waarvan de belangrijkste 

 zijn de winter-, voorjaar-, zomer- en herfstphase. 



Overeenkomstig de door mij geuite veronderstelling 

 vinden ook zij, dat de groenwieren hun maximum bereiken 

 in voorjaar ^ — zomer. 



Er blijkt echter, dat men de groenwieren niet als één 

 geheel mag behandelen zooals in ons geval is geschied, 

 in verband met de geringe beteekenis die deze soorten in 

 ons gebied hebben. 



Belangrijk is ook hetgeen wordt meegedeeld over de 

 epiphyten (i. c. Eunotia (Himantidium) Arcus, Synedra 

 radians, Eunotia lunaris en eenige zeer weinig belangrijke 

 soorten. Bij al deze valt vrijwel steeds de hoogste frequentie 

 in Maart. Dit is dus geheel in overeenstemming met wat bij 

 ons onderzoek over de epontische Diatomeeën is gebleken. 

 Genoemde auteurs meenen echter het optreden van dit 

 maximum op de volgende manier te kunnen verklaren: 

 het substraat der epiphyten wordt in hun geval meestal 

 gevormd door draadwieren {Microspora, Conferva, Oedo- 

 gonium) en nu blijkt, dat het maximum der epiphyten 

 vrijwel overeenkomt met het maximum der draadwieren. 

 Zij meenen nu hiertusschen een causaal verband te mogen 

 leggen en aan te mogen nemen, dat de waargenomen 

 periodiciteit der epiphyten een direct gevolg is van die 

 der draad wier en. Waar we in het Zuidlaarder Meer 

 eenzelfde periodiciteit zien bij de eponten zonder belang- 

 rijke veranderingen in het substraat, ligt het, dunkt me, 

 veel meer voor de hand ook de periodiciteit der eponten 

 als een op zichzelf staand verschijnsel te beschouwen. 

 Mede naar analogie van het resultaat van ons onderzoek 

 is het niet onwaarschijnlijk, dat men hier te doen heeft met 

 een algemeen verschijnsel nl. dat de meeste diatomeeën — 



