285 



de resten der microphyten komen diatomeeënschalen het 

 meest voor, verder ook de celwanden van Pediastrum en 

 Siaurastrum. 



Op grootere diepte is in hoofdzaak de toestand nog 

 wei dezelfde, maar de deeltjes zijn hier fijner, vooral 

 geldt dit voor de lichtbruine bestanddeelen, waaraan dik- 

 wijls ook geen celstructuur meer is te onderscheiden. 



Dit verschil tusschen hoogere en diepere lagen is macros- 

 copisch ook duidelijk waar te nemen: in de eerste vindt 

 men dikwijls nog herkenbare resten van Phanerogamen, 

 in de laatste daarentegen veel minder of niet. Trouwens 

 ook de bovenste veenlagen zijn lang niet overal gelijk : de 

 grofste structuur vindt men in de begroeide zone: hier is 

 de bodem geheel bedekt met groote brokken van planten; 

 het fijnste materiaal daarentegen vindt men ongeveer in 

 het midden van het Meer (in de vakjes, aangegeven door 

 7 — 8, F^ — G) en in sommige stille bochten, b.v. bij de 

 Noordlaarder Vaart (11 A). 



De zandbodem onder het veen bevindt zich op zeer 

 verschillende diepte beneden den waterspiegel, het diepst 

 (±37 dM.) aan de Westzijde (9 E) het minst diep aan 

 de Oostzijde, waar de zandbodem met den waterspiegel 

 gelijk komt. Hier ontbreken de veen- of slibafzettingen 

 totaal, het veen, dat hier natuurlijk evengoed tot bezinking 

 komt als overal elders, moet hier dus tengevolge van de 

 waterbeweging direct weer verwijderd worden. Op ver- 

 schillende diepten vindt men vaak, ook boven op den 

 bodem, kleine afgeronde harde kluiten, na droging zijn ze 

 zoo hard, dat ze veel op met humus doortrokken hout 

 gelijken. Zooals echter nader zal blijken, is dit niet het 

 geval maar zijn het stukken veen. 



Reeds werd meegedeeld, dat diatomeeënschalen slechts 

 een gering bestanddeel van de bodemafzettingen vormden. 

 Daar ik het echter zeer gewenscht vond een studie hiervan 



