296 



geologisch heeft onderzocht, teekende hierbij aan „Licht- 

 geelachtiggrijs, eenigszins leemig, fijn tot middelkorreUg 

 zand met enkele groote korrels tot 4 m.M.", (3 M. dik); 

 dan volgt een laag, die wordt beschreven als „lichtgeel- 

 achtig grijze klei" (2 M. dik), dan een laag „grijs zeer 

 fijn leemig zand" (1 M. dik), dan „lichtgrijs fijn zand 

 met enkele iets grootere korrels" (5 M. dik) dan „grijs 

 leemig zeer fijn zand met schelpengruis" (1 M. dik). Van 

 19 — 28 M. beneden de bodemoppervlakte vindt men dan 

 fijn zand, hier en daar met schelpresten {Cardium edule, 

 Mytilus), van 28 — 37 M. licht gekleurd zand met rol- 

 steentjes en erratica, hoofdzakelijk Noordelijk materiaal met 

 „veel kalksteenen, lichtroode zandsteenen, graniet, gneis, 

 orthoklaas;" van 37 — 38 M. volgt „Donkergrijze, zandige 

 klei met grove korrels en allerlei hoekige gesteente- 

 fragmenten. Hoofdzakelijk Noordelijk materiaal. Keileem?" 

 Van 38 '-'45 M. „Donker geelachtig grijs fijn- tot middel- 

 korrelig zand, met kleine houtstukjes en enkele grootere 

 korrels tot 5 m.M." 



Uit de aanwezigheid van schelpresten van Cardium edule 

 en Mytilus edulis volgt al, dat men hier waarschijnlijk 

 te doen heeft met zout- of tenminste brakwaterafzettingen. 

 Het microscopisch onderzoek van diatomeeënpreparaten 

 heeft dit volkomen bevestigd. Uit de grondmonsters van 

 boring IX bleken reeds op 6.5 M. beneden het 

 wateroppervlak diatomeeënschalen van brak- 

 of zoutwatersoorten voor te komen. Op 10.5 M. 

 beneden dan normalen waterspiegel komen deze in vrij 

 grooten getale voor; hier werden vooral gevonden: 



Melosira sulcata Kütz. ^) 



Actinocyclus Ehrenbevgii Ralfs. 



Biddulphia Favus (Ehrb.) H. V. H. 



^) Nomenclatuur naar van Heurck (1899). 



