299 



boven N. A. P., loopt dan in Westelijke richting horizontaal 

 om op 2400 M. ten Z.W. van boring X weer snel te dalen. 

 Uit den loop dezer moraine krijgt men — in verband 

 met de richting die de gletscher nam — den indruk, dat 

 het zand hier voor den gletscher is opgeschoven, waardoor 

 een diepe inzinking in den bodem ontstond, terwijl het 

 materiaal, dat zich hier bevonden heeft, tot een wal werd 

 opgehoopt; op de zoo gevormde oppervlakte is daarna 

 de moraine afgezet. Men zou zich kunnen voorstellen, dat 

 het Zuidlaarder Meer een laatste rest was van deze 

 inzinking, die zich misschien ook Zuidwaarts — corres- 

 pondeerend met den loop van den Hondsrug — heeft 

 uitgestrekt, terwijl ze hier met hoogveen is opgevuld, en 

 de Hunze hier het homologon van het Zuidlaarder Meer 

 voorstelt. 



Ook uit dit onderzoek van de diatomeeënschalen in 

 bodem afzettingen is wel gebleken, dat dit tot tal van 

 resultaten aanleiding kan geven. De grootste kans op 

 succes zal men echter slechts dan kunnen bereiken, wanneer 

 dergelijke onderzoekingen aansluiten aan die, betreffende 

 de levenswijze van de nu levende soorten. Alleen al hierom 

 zou het wenschelijk zijn, dat men zich bij hydrobiologisch 

 onderzoek niet beperkt tot het plankton, daar deze . — 

 tenminste wat betreft talrijke zoetwatervormen — weinig 

 beteekenis hebben als „gidsfossielen". Het zijn juist de 

 epontische en bodem-diatomeeën, die uit dit 

 oogpunt belangrijk zijn; voor de eerste zal dit vooral het 

 geval zijn bij afzettingen in moerasgebieden, die dikwijls 

 in den vorm van laagveen voorkomen. 



Er zijn nu reeds van een 3-tal zeer verschillende plaatsen 

 van Nederland onderzoekingen bekend over diatomeeën- 

 schalen in den bodem. Het eerste van dien aard werd 

 gepubliceerd door Har ting (1852); hij vond in den 

 bodem onder Amsterdam hoofdzakelijk mariene soorten. 



