304 



Door deze data: talrijkheid der Diatomeae in voorjaar 

 en herfst, der Cyanophyceae in den zomer, veel minder 

 groote talrijkheid der Chlorophyceae en vrijwel ontbreken 

 der Volvocales, Flagellatae en Dinoflagellatae, is het mogelijk 

 het Zuidlaarder Meer, in verband met de geografische 

 verspreiding van het pl9nkton, voldoende te karaktiseeren. 



Precies dezelfde relatieve talrijkheid en opeenvolging van 

 dezelfde organismen n.l. vindt men zeer algemeen in een 

 groot aantal meren van Midden-Europa en wel speciaal 

 in die van Noord-Duitschland en Denemarken: 

 het Baltische Merengebied. 



Er worden hier nog verschillende typen onderscheiden. 

 Een zeer eenvoudige, maar toch dikwijls doeltreffende 

 verdeeling in 2 typen vindt men bij Apstein (1896): deze 

 auteur onderscheidt Dinobryonseen en Chroococ- 

 caceenseen. Voor de laatste zijn karakteristiek: veel 

 Chroococcaceae, weinig Dinobryon ; Chydorus sphaericus 

 planktonisch voorkomend, rijke planktonontwikke- 

 ling en tengevolge hiervan troebel water. De belang- 

 rijkste der Cyanophyceae behoort in dit type feitelijk te 

 zijn Microcystis aeruginosa, deze speelt in het Zuidlaarder 

 Meer een minder belangrijke rol; in de plaats hiervan 

 treden andere waterbloei vormende soorten (vrnl. Anabaena, 

 Aphanizomenon). Overigens echter is de overeenkomst met 

 een „Chroococcaceensee" — als b.v. de Dobers- 

 dorfer See — zeer groot. 



Men heeft wel gemeend, dat men de zoetwatergebieden 

 enkel en alleen naar de diepte in verschillende typen kon 

 verdeelen, waarvan elk door zijn biologische eigenschappen 

 gekarakteriseerd was. Te oordeelen naar de diepte zou het 

 Zuidlaarder Meer behooren tot de „Teiche". Uit deze 

 groote overeenkomst tusschen het Zuidlaarder Meer en 

 de zeer veel diepere Baltische meren blijkt echter wel, 

 dat dit niet in alle opzichten opgaat. Dit betreft niet alleen 

 het phyto- maar ook het zoöplankton; het is echter voor 



