307 



plankton" vindt men daarentegen in de oeverzone en 

 wel speciaal in die deelen waar de hoogopschietende 

 Monocotylen plaatselijk niet voorkomen (11 A, 9 B). Hier 

 is het zoöplankton overheerschend tegenover het phyto- 

 plankton, de gewone Diatomeae ontbreken hier vrijwel 

 geheel, terwijl Chlorophyceae (Protococcales en Desmidi- 

 aceae) een relatief belangrijke plaats innemen; toch vindt 

 men hier ook talrijke, vooral dierlijke organismen, die men 

 in onze slooten en plassen minder vaak aantreft. (Eury- 

 cercus, Alona, Graptoleberis, Peracantha, Monospilus). 



De begroeiing der oevers met Phanerogamen heeft dus 

 tengevolge, dat hier geen normaal plankton tot ontwik- 

 keling komt, terwijl de soorten, die de bovenste waterlagen 

 bevolken dezelfde zijn als die op den bodem leven: een 

 scherpe differentiatie tusschen plankton- en bodemorga- 

 nismen is hier niet aanwezig. Voorbeelden van dergelijke 

 biologische verschillen tusschen oeverzone en open water 

 vindt men in allerlei diergroepen: De Mollusca van het 

 open water zijn de Bivalva : Unio tumidus en U. pictorum, 

 Anodonta cygnea en A. piscinalis, Dreissensia polymorpha, 

 die van de oeverzonede verschillende soorten der Gastropoda. 



Van de visschen is de zeelt karakteristiek voor de 

 oeverzone. 



Zelfs bij de zoo uiterst bewegelijke vogels is duidelijk 

 een scheiding te trekken tusschen soorten, die de oevers 

 en die het open water prefereeren: voor de eerste zijn 

 karakteristiek de zwarte stern ^) (Hydrochelidon nigra) en 

 de zwemeenden (subgenus Anas, wilde eend, taling, slob- 

 eend); voor het open water de fuut, de duikeenden (sub- 

 genius Nyroca, tafeleend, kuifeend) en de zaagbekken 

 (middelste zaagbek en nonnetje), beide laatste groepen 

 echter alleen in het winterhalfjaar. Ook de zoo uiterst 

 talrijke meerkoeten zijn hoofdzakelijk tot de plantenzone 



^) Hollandsche benaming naar J. P. Thijs se (1912). 



