308 



beperkt, zij komen echter ook vaak aan den rand van het 

 open water voor. 



De langzaam, doch gestadig voortgaande begroeiing 

 van een meer met Phanerogamen is dus niet iets, dat op 

 zichzelf blijft staan, maar talrijke biologische veranderingen 

 in flora en fauna zijn er het gevolg van : het M e e r k a- 

 r a k t e r gaat op deze plaatsen verloren. Het langst blijft 

 dit karakter echter nog bewaard in het voorjaar, zooals 

 ook reeds Wesenberg-Lund (1910) zeer terecht 

 opmerkt en zooals in het Zuidlaarder Meer ook gecon- 

 stateerd kon worden. In het centrale deel van het Meer 

 zijn dan alle resten van hoogere planten — voorzoover 

 deze zich tenminste boven den bodem bevinden — ver- 

 dwenen; ook de, dan reeds lang afgestorven, Phanero- 

 gamen aan den rand van het open water zijn bezweken 

 voor het, door atmosferische invloeden (storm en ijs) ver- 

 oorzaakte geweld. Ook de oppervlakte van het open water 

 is derhalve aanzienlijk vergroot. 



Is dus op het oogenblik het Meer-karakter nog duidelijk 

 ontwikkeld, het is niet onmogelijk dat dit binnen betrekkelijk 

 korten tijd verloren gaat. Reeds nu beginnen de voor- 

 teekenen hiervan zich voor te doen: in het centrale deel 

 van het Meer bevinden zich reeds thans nog kleine, holle 

 groepen van biezen en op sommige plaatsen Potamogeton 

 densus. 



Bij de verdere ontwikkeling van dit begroeiingsproces 

 zal het verloop wel niet zóó zijn dat tenslotte het geheele 

 Meer één dicht moeras met hoogopschietende monocotylen 

 is, maar waarschijnlijk zullen telkens weer nieuwe deelen 

 van het open water worden afgesneden, doordat op be- 

 paalde plaatsen de oeverplanten sterker vooruitdringen, 

 terwijl overal plekken met open water overblijven. 



Als gevolg hiervan zal het plankton meer en meer van 

 karakter moeten veranderen : De Diatomeae zullen in aantal 

 individuen steeds achteruitgaan, de Cyanophyceae waar- 



