322 



de nog sterkere pluimontwikkeling en de grijsgroene kleur. 

 Want de opmerking: „ooA: na den bloei meer of minder 

 afstaand" is mis en wijst op verkeerde waarneming. Immers 

 zoowel bij G/. plicata als G/. fluitans is de pluim tijdens 

 den bloei saamgetrokken en eerst na den bloei staan de 

 takken af. Wij hebben dergelijke vormen nog niet aan- 

 getroffen. Jung e noemt ze „Anscheinend eine ziemlich 

 selbstandige Form." Er valt dus op te letten. 



II. triticea Lange. (Haandb. Dansk. Fl. 2, 1856). 

 Plant met korte takken met weinig aartjes, it trosvormig, 

 zijtakken aan den voet niet vertakt; stengel meest opstij- 

 gend, lager. 



Gewoonlijk vindt men tot dezen vorm te rekenen 

 exemplaren in de buurt van de normale op iets droger 

 standplaatsen. Speciaal treft men ze op opgespoten terreinen 

 in het 2^ jaar aan. Zelfstandig trad deze vorm o.a. in 

 1916 langs den Broekdijk te Weert op en dan is het lastiger 

 uit te maken tot welke soort zij behoort, daar het een- 

 voudigste kenmerk, de naar alle zijden uitstaande pluim, 

 hier niet helpt: de arm-arige korte takken zitten meest 

 2 — 3 bijeen. De kleine gele meeldraden en de stompe 

 4 mM. lange kroonkafjes moeten hier beslissen. Geen 

 wonder, dat de synonimie van dezen vorm bijzonder inge- 

 wikkeld is (zie daarvoor Jung e 1. c. p. 246). 



Op dezelfde plaats te Weert groeide in wagensporen 

 overvloedig een dwergvorm, beschreven als: 



fm. minor A. u. G.: pluim tot een slechts 3 — 6 

 aartjes dragenden tros gereduceerd. Ook te Slenaken 

 (1919) en Amsterdam troffen wij hem aan. 



Een eigenaardigen, ook onder triticea Lge. te rang- 

 schikken vorm ontvingen wij van den heer Henrard als: 



fm. condensata Henr. De halve kransen hebben 

 wel het normale aantal takken, doch deze zijn zeer kort, 

 dragen slechts 1 of 2 aartjes en vormen zoo korte langs 

 de pluimas geplaatste kluwens. Hij vond hem te Bunde (1919). 



