341 



3 tot 6 bijeen. De geheele plant is dun-viltig behaard, 

 vermoedelijk overblijvend. 



Vervolgens wil ik uw aandacht vragen voor enkele 

 planten uit den buit van 1919, die wij wel tot onze indigene 

 flora moeten rekenen, maar die als afwijkende vormen of 

 zeldzaamheden gememoreerd mogen worden. 



13. Lycopodium complanaium L. vat. anceps Wall. 

 is in ons land blijkbaar zeer zeldzaam. Het tamelijk talrijke 

 herbariummateriaal van onze vereeniging is bijna uitsluitend 

 var. chamaecy parissus A. Br. De eenige exemplaren 

 van de var. anceps die ik vond zijn: 



a. een viertal exemplaren alle afkomstig van Hoenderloo, 

 o.a. 1880 leg. Oudemans; 1890 U. I. (ten deele); 



b. veel materiaal zonder etiket in één omslag, waarop 

 de naam Walraven; 



c. Leusdensche berg bij Amersfoort, 1841 leg. P. M. E. 

 Gevers Deynoot (ten deele); 



d. Uchelen^ — Beexbergerwoud, 1838 leg. Dornseifen 

 (niet geheel typisch). 



Het schijnt dus, dat deze vorm vrijwel tot het Westelijk 

 en Z.W. deel van de Veluwe beperkt is. Nader onder- 

 zoek lijkt mij zeer gewenscht. 



14. Aspidium filix mas Sw. m. furcans Mo or e, waarbij 

 meerdere van de zijblaadjes aan den top gafïelvormig 

 gedeeld zijn. Raren (Z. -Limburg) in een hollen weg, 

 9 Juni 1919, leg. Henrard, Jansen, Kloos en Sipkes.' 



15. Blechnum spicant Sm. m. furcatum Milde met 

 overgang tot m. multifidam Wo 11 as ton. De bladtop is 

 bij verschillende bladen in tweeën gesplitst, bij enkele in 

 drieën, terwijl van de deelen er een opnieuw gegaffeld is. 

 Gaasterland, 3 Aug. 1919, leg. Kloos. 



16. Festuca Borreri Bab. Deze soort werd reeds gedu- 

 rende meer dan een halve eeuw niet meer in ons land 

 vermeld. Verleden jaar zag ik, door bemiddeling van 

 Sloff, oude exemplaren door Van den Bosch op Zuid- 



