XYLARIET. 37 
«(Isarie umbrine Pens.) tubercula rubiginosa, intus nigra, observantur; an forte in Spleria fragiforii 
« juniore parasitice provenit haxcce species » [sarie ? Idem fungillus, docentibus AueenriNio et Sonwzmvrrzio 
(Consp. F. agri. Nisk. p. 361), «valde cupidus est Splerie fragiformis eujus basi circinans innascitur, 
«nune suberectus, nunc horizontalis, ligno pene adpressus, vix sine illa. oceurrens.» De natura lyco- 
perdea sui Lycoperdi acariformis aperte etiam dubitaverat Sowznnzus, his verbis : « The ball is scar- 
*cely tomentose, nor can we be positive that it is a. Lycoperdon » (Engl. F. ad tab. CXLYI) 5 posteaque ad 
veritatem propius accedens ait : « We suspected Lycoperdon acariforme might belong to Spheria tubercu- 
losa» (op. cit. ad tab. ccorxxiv, fig. 8). Attamen clariss. Benkzrxus , cum sententiam Prnsooxr et Sciwzi- 
Nrrzi comprobasset, hiec primum tradidit : « Lycoperdon. acariforme Sow. is certainly the present Splie- 
«ria (i. e. Sph. fragiformis Prns.) with a species of Isaria springing from its base. » (Cfr. Surrim Engl. 
Flora, t. V, part. 1, p. 236, sub n. 1/.) At, ni fallimur, Frid. Cunnzms id [sarie sagacior intellexit 
qui pro conidiophoro apparatu, mire aucto, Spherie media illud habere non dubitavit (loco sup. laud. 
Actor. regie Soc. Londinensis). Nunc coterum haud aliter sentit ipse Bnxsuaus. (Cfr. ejus Outl. of Brit. 
Fungolopy, p. 357.) Unum autem animadvertamus, scilicet Hypoxylon coccineum. Burr. fungillum esse 
maxime fagicolam, nec tamen in Fago , ut videtur, apparatus isarioidis capacem evadere; hune saltem 
nondum in planta fagicola vidimus. 
THyposylon coccineum. Burr. in terris Chilenis abundare dicitur. (Cfr. Moxrax. in Claudii Gay. FI. Chil. 
PI. Cell. t. 1 [1854], p. AAi et AA, et Lev. in Ann. Sc. nat. ser. 1n, t. V[1846], p. 258, n. 302.) 
Specimina inde orta et Caroliniana supra citata, eum europeis nostris ex omni parte congruunt. (Cfr. 
mycothecam Muscei parisiensis.) 
EXPLICATIO ICONUM. 
(Tab. IV, fig. 1-6.) 
1. Particula corticis faginei cui insistunt. stromata Huypoxyli: coccinei Burr. pulvinata, varie explicata , 
majora vix matura, rubro-ferruginea, libera et discreta alia, alia plus minus inter se coalita; magnitudine 
nativa omnia adumbrantur. 
2. Stromata duo e recentioribus, a verlice dimidiata et vicies circiter aucta; minus villo conidiophoro, 
cinereo densissimoque totum tegitur; majus eumdem pro maxima parle jam exuit, conceptaculaque olim 
thecaphora in illius ambitu pallescente generari ceperunt; utriusque cortex ameene rubet, centrum autem s. 
meditullium colore fuligineo-atro inficitur. 
3. Fragmentulum a stromate juniore desumptum et vices ccotxxx auctum, villum conidiophorum ve, cor- 
licem suppositum r, saturate rubro-ferrugineum, zonam dilulioris coloris peritheciorum matricem z, nec 
non meditullium fuligineum m simul exhibet. 
A. Stromata adulta omninoque nudata (undecies aucta) quorum alterum dissectum' perithecia cireum 
nidulantia ostendit; accedit etiam stroma recens et conidiophorum, undecies pariter auctum et a vertice 
dimidiatum. 
5. Thecz et paraphyses quas conceptaeula matura fovent; thee tot rami filamentorum fertilium videntur; 
omnia viees cccnxxx aucta cernuntur. 
6. Spore endothees qua sali novembri mense (a. D. MDCCCLVIT) germina statim prompserunt; epi- 
sporium atrum longitrorsus scinditur et fila ex endosporio protracto nata tradit. 
Specimina adumbrata in F'ago prope Lungern Helveti;e media, augusto mense. (a. R. MDCCCLVI), viva 
collegimus; spore autem quie germina exserunt ad fungos item fagicolas pertinuerunt quos in agro Valesio 
prope Thury natos, a clariss. D. Quzsrign vivos accepimus. 
Stromata que. coalescunt. (fig. 1) vulgo coloris dilutioris deprehenduntur; que aulem magis globosa et 
discreta sunt, sepius saturate rubro-ferruginea evadunt. 
