SPHJERIEIL. 269 
Spinnia Papavgnis Tu. supra, tomo I, p. 43 et 333. — Fungus autem homonymus Scuvwacugno, Fl. Sell. 
t. IT (1803), p. 155, n. 1271, ad Spheriam. herbarum irahitur apud Fmssiw, Flench. Fung. parte alt. 
p. 108, n. 477. 
Fungilli cujus varia cognomina pramittuntur, deseripliunculam obiter jam prastitimus (tomo I 
hujus Carpologie , p. 43, nota 3), suo autem loco, his in pagellis, eo minus pretereundus erat quod 
ejus adumbratiunculam analyticam ministrare nobis erat in animo. Ex quo liber noster in lucem pro- 
diit, cognovimus nos oculatissimo Sostheni Dr. Licnoix inscios assensisse; liuic enim sagacissimo viro 
jam innotuisse fungillum ascophorum de quo agitur semper esse Drachycladii penicillati Gonpm socium , 
ejusque. complementum thecigerum videri, quandoquidem perithecia sua nigra, minima et compla- 
nato-spharoidea, rhabdis Brachycladii abortivis vulgo asperata monstret, (Cfr. Movazorm Stirpes supra 
laud. fasc. XV [1860], n. 1456.) 
INTERPRETATIO. ICONUM. 
(Tab. XXXI, fig. 10-13.) 
10. Pleospora pellita Wanzxn. (Spheria Papaveris noswa) exhibetur conceptaculis ascophoris simul et baculis 
conidiophoris instructa; baculi isti nunc e mycelio in matrice delitescente, nune e tuberculis seu nodis 
semi-emersis nascuntur; sunt etiam qui peritheciis ipsis insideant ; singuli in corymbum e conidiis catenatis 
pariter abeunt; una sistunt, sicut loco suo dictum est, Brachycladium. penicillatum. Conpa. 
11. Conidia arte sata, quie cum germina reptantia protruserint, ex hisce aut e semetipsis brachia erecta 
ediderunt, jam nunc conidiorum ipsa feracissima. 
12. Thece et paraphyses; una ex thecis, aqua affusa, mire crevit, illius autem membrana externa trans- 
versim rupla est, et internus cylindrus, solus peculiariter bibulus, in longitudinem cito augetur donec 
solvatur et sporas contentas nudet. Spore liber: pauce accedunt. 
13. Spore germinantes. 
Figura omnes maxime auct sunt, et juxta fungos vivos adumbratze Hericii ad Fontembellaqueum , sep- 
lembri et octobri, a. S. MDCCCLVIII. 
A. PugospPona roLvThICHA. 
SpiugzRIA RELICINA. Fraxsto , Syst. Myc. t. II, p. 505, n. A59 (que autem recentiori tempore Vermiculariis ab 
eodem magistro in sua Sum. Veg. Scand. p. 430, n. 5, annumerata est), auctore quodam mycologo in Her 
bario Mazeriano (e thesauris Musci Dot. par.). P 
SriugniA vonrrntona Warn. Fl. Crypt. Germ. parte post. (1833), p. 79^, n. 3838, saltem ut videtur et quan- 
tum e descriptione maxime manca dijudicare licet. — Sostheni Dr Lacnx. in Move. Stirp. Vog.-Ihen. fasc. XV 
(1860), n. 14/9; Mazznn Pl. Crypt. Gallic, serie noviss. fase. XVI (1860), n. 787, et Ranzwuonsrit Fungis 
Europ. exs. fasc. IV (1861), n. 338. — Minime autem Mowrawio in. Ann. Sc, nat, ser. 1v, t. IX. (1858), 
p. 60, qui ascos polysporos, sporas autem exiguas, continuas et hyalinas fungillo suo tribuit. 
Splueriam. polytricham. Warn. ad suas Venturias propter habitum spectare existimant V. Cessrius et Jos. Nora- 
nisius (in Actis Soc. Cryptog. Italee , fasc. IV, p. 225). 
PrnrrüEcis fungi ovato-conica vel obverse pyriformia, obtusissima et erostria aut 
rarius brevissime papillata ( papilla frequenter obliqua), matrici sepius haud infuscatze 
nec maeulatee laxe gregaria insperguntur, mycelio conspicuo deficiente; nune admodum 
emersa late sedent, nunc e substantia hospitali dehiscente egre prodeunt et. pedetentim 
