vormig is , blijkt onder anderen, uit de v» oorden 

 Tan JRIES, die haar eene «species collectiTa" noemt, 

 en 5 subspecies onderscheidt. Volgens fries zouden 

 deze ondersoorten meer analoog met de aanver- 

 wante soorten zijn, dan onderling. Hieruit ver- 

 klaart het zich gemakkelijk, zegt hij, waarom lin- 

 KAEUS, P. Persicaria agresfe beschrijvende, deze 

 niet van P, Lapaihi folium pallidum onderscheiden 

 heeft, en waarom roth. P. hiforme als soort van 

 P. Lapathifolium onderscheidende, evenwel P. 

 Persicai^ia agreste met P . Lapathifoliutn vereenigd 

 heeft. 



De vormen van P. Persicaria tot dusver door 

 mij waargenomen, bepalen zich tot de Tolgen- 

 de als: 



1°. P. Persicaria agreste^ foliis obtusiusculis, 

 summis subsessilibus ^ spicis virgineis fructiferisque 

 conformibus, compactis, obtusis, oblongis, lateralibus 

 subsessilibus subrotundi? : bracteis auriculatis, su- 

 perioribus detonsis, perianthio fructifero ramose ner- 

 Toso; seminibus magnis trigonis : compressis ter- 

 tiariisque utrinque excavatis. fries. 



P, Persicaria L. e loco. 



P, lapathifolium « ROTn. Enum pag. 185. 



P. lapathif olio- Persicaria. reich. Floi'. Excurs. 

 572. 



De steng is uitgespreid, de bladeren donkergroen, 

 de ochreae flaauw behaard. De thyrsi dik , stomp , 

 eenzaam , van onderen veelal een weinig afgebroken. 

 De bloemen en vruchten de helft grooter dan bij de 



