174 



eenstcmden met die, welke men óf ia doode boo- 

 men had gestoken, óf met die, welke in de lucht 

 waren opgehangen; voorts, dat de eersten niet aan 

 de wisselingen der uitwendige temperatuur, met 

 name, van de warmte van den dampkring onder- 

 hevig waren, dat is, met de warmte van dezen niet 

 rijzen of dalen. Men wilde eindelijk, dat de planten 

 eenen gemiddelden graad van warmte tusschen den 

 hoogsten en den laagsten warmte-graad van den damp- 

 kring zouden hebben; dat zij des zomers kouder, 

 des winters warmer dan dezen zouden zijn. Die 

 hoogere warmte zou des winters het gevolg zijn van 

 het inwendige leven, - des zomers zou de mindere 

 warmte het uitwerksel zijn van de uitwaseming door 

 de oppervlakte. 



De beroemde natuurkenner De Lamarck had het 

 eerst de waarneming gedaan , dat in de volkomen 

 ontwikkelde bloem van eene soort van Arum of 

 Aronskelk, zich een warmtegraad ontwikkelt, die 

 niet alleen met den thermometer, maar zelfs bij het 

 aantasten der bloem met de hand is waar te nemen. 

 De geleerden sloegen veelal (maar t(i onregte) geen 

 geloof aan die waarneming. Weinig jaren later heeft 

 Jean Sénebier, van Génève, opgemerkt dat de warmte 

 zich vooral dan in de bloemen der Aronskelken ont- 

 wikkelt, wanneer de bloemkol ven geheel ontsloten 

 zijn. Hij bragt een thermometer met eene zoodanige 

 bloem in aanraking en bevond, dat die eenige graden 

 hooger steeg dan een thermometer, naast zijne bloem 

 opgehaugen in de omringende lucht. 



