94 



Zij bezitten allen gerolde scheeden, die de knop- 

 pen bedekken ; dikke , lederachtige , met eene net- 

 Tormig vertakte nervuur voorziene bladeren éü witte 

 of gele, welriekende bloemen. Eenige Michelia- 

 soorten worden om deze bloemen algemeen aange- 

 plant en zijn waarschijnlijk uit Eengalen, alwaar zij 

 denzelfden naam Tjampaka of Sampaca voeren, 

 overgebragt. De geelbloemige Michelia Champaca 

 is in alle de door beschaafde Maleijers bewoonde 

 streken aangetroffen en hare bloemen zijn bij allen 

 een sieraad , waarmede de inlandsche schoenen hare 

 opgebondene haren zoo gaarne tooijen. Het is mij 

 echter voorgekomen, dat deze sterke geur, op de- 

 zelfde wijze als die van de Yolkameria fragrans^ 

 iets onaangenaams en bedwelmends heeft. 



De M. longifolia^ als Tjampaka-poetie of witte 

 Tjampaca bekend, wordt mijns insziens met meer 

 ïegt dan de eerstgemelde gezocht, daar de bloemen 

 eenen zachteren, citroenaaidigen geur verspreidende, 

 het bedwelmende der M. Champaca geheel missen. 

 Eene geelbloemige soort [BI. ytibinei^is) en een wit- 

 bloemige ( Jf. montana) , wier bloemen denzelfden 

 aard van geur bezitten als de beide gemelde soor- 

 ten, bewonen de bergwouden van Java tot op eene 

 hoogte van 4000 voeten. Ovale kroonen en een vrij 

 digt loof, hetwelk de bloemen gedeeltelijk verbergt, 

 zijn aan deze boomen , die een goed timmerhout 

 opleveren, eigen. Om dezelfde reden kiezen de in- 

 landers de Mangliet ^ welke niet zeldzaam in de 

 'Oorspronkelijke bosschcu van de bergen voorkomt 



