155 



oevers, of somwijlen droogere en zandige gronden 

 bedekt zijn. Soortelijk verschil heb ik in de op ver- 

 schillende plaatsen en onder ongelijke omstandighe- 

 den verzamelde voorwerpen niet kunnen ontdekken; 

 slechts zijn de planten der droogere gronden eenig- 

 zins sterker behaard dan de anderen. 



HEDYOTIS. 



De geslachten Hedyotis en Oldenlandia, door den 

 beroemden hervormer onzer wetenschap op Indische 

 planten gevormd zijnde, heb ik gemeend van de voor 

 mij beschikbare middelen gebruik te moeten maken, 

 om eenige geschiedkundige opheldering nopens de- 

 zelve te geven. 



De eerste vermelding van deze geslachten vinden 

 wij in de Flora Zeylanica, in 1747 in het licht ver- 

 schenen. Wat Hedyotis betreft, omtrent dit geslacht 

 levert ons Linnaeus in cle Amoenitates van 1748 eene 

 beschrijving der H. fruticosa en H. auricularia. Ik 

 vind in de uitgave der Genera van 1764 eene be- 

 schrijving der kenmerken, waarin Linnaeds van de 

 vrucht sprekende zegt: ))Capsula glohoso-didyma , 

 )) hilocularis , dehiscens juxta calycem coronalem 

 )) rimd tj^ansversaUr Dit kenmerk met de Hedyotis 

 auricularia en H. fruticosa vergelijkende, komt het- 

 zelve bijzonder goed overeen; ja zelfs lijdt het geen 

 twijfel, dat Linnaeus van den aard der vrucht een 

 goed denkbeeld bezat, bijaldien wij aannemen, dat 

 GiESEKE zijnen leermeester wel begrepen had. Deze 



