136 



toch zegt in de door hem uitgegevene Or dines na- 

 turales (1): f r actus dicoccuSy polyspermus ; een 

 kenmerk dat de genoemde soorten bezitten. Linnaeüs 

 schijnt zich zei ven echter niet gehjk te zijn geble- 

 ven, en zich door de aan de bloem ontleende ken- 

 merken te hebben lalen verleiden. Al dadelijk toch 

 Yerbrak hij het vastgestelde kenmerk, door de H. 

 herbacea tot dit geslacht te brengen en ging hij la- 

 ter op dezelfde wijze voort, v^aardoor bijna alle 

 zijne Hedyotis-soorten tot Oldenlandia zijn gebragt. 



Van dit geslacht gaf hij ons onder n». 154 het vol- 

 gende, aan de vrucht ontleende, kenmerk: ï>Capsula 

 ))didi/may suhrotunda, biloeularis, dehiscens inter 

 y> denies calycis^^ en beschreef hiervan verscheidene 

 soorten, waaronder enkele, die naauwelijks van de 

 H. herbacea in houding verschillen. Nadat Linnaeüs 

 zijn geslachtskenmerk op zoodanige wijze zelve mis- 

 kend, en van Hedyotis eene onnatuurlijke vereeni- 

 ging gemaakt had, behoeft het ons niet te verwon- 

 deren, dat hij hierin navolgers vond. 



Wanneer wij de geslachtskenmerken der latere 

 schrijvers nagaan, dan vinden wij bij Jdssieü (2), 

 het Linneaansche herhaald. Gaêrtjüer (3) doet des- 

 gelijks, maar wil de beide geslachten door de vast- 

 hechting der placentae afzonderen. 



(1) C. a LiNNÉ. Praelecliones in ordines naliirales planlarum. p. 

 527. 



(2) JcssiED. Gen. P an(. 



(3) Ga£RTN£R de friict. p. 158. 



{Vervolg hierna). 



