142 



Nu zal niemand beweren dat P. Finlaysoniana 

 als zeker bekend wus , terwijl Wallich die plant 

 eigenlijk slechts in MSS. gegeven, maar niet gepu- 

 bliceerd, veel minder diagnostisch beschreven had. 



Ik herhaal het, de benoeming door Wallich was 

 voor niemand verbindend. Zijne plant heb ik niet 

 gezien. De Heer C. L. Blüme geeft wel van die soort 

 eene uitvoerige beschrijving, maar in het dusgenaamd 

 )) Rijks "-Herbarium was zij, toen ik haar vroeg in- 

 tegenwoordigheid van den Assistent-Hortulanus van 

 Buitenzorg, niet aanwezig. 



Maar, w'at meer is, ook in de Waliichsche verza- 

 meling der Linnaeaansche Sociëteit (en waar ter we- 

 reld zou men dan toch anders gehouden zijn te gaan 

 zoeken en vergelijken?) is P. Finlaysoniana almede 

 7iiet, en daar bevinden zich toch de typische speci- 

 mina van de geheele verzameling van Wallich. Er 

 liggen daar slechts enkele blaadjes met de originele 

 etiquette en een bijschrift, waaruit blijkt dut het 

 specimen was uitgeleend aan den beroemden Lam- 

 BEnT , door wien het zou worden teruggegeven , doch 

 onder wiens verzamelingen het vermengd, na zijn 

 dood, met deze verkocht moet zijn. Ik ben niet 

 gewoon of de brieven mij door mijne geleerde vrien- 

 den geschreven te publiceren , of te laten drukken 

 wat ik in particuliere gesprekken met mijne vrien- 

 den behandel en niet behandel , zoo als de Heer Di- 

 recteur van het » Rijks "-Herbarium gewoon is te 

 doen (*). Maar ik zal hem gaarne, ter zijner over- 



(*) Eumphia III. 1847. p. 219 in de noo; over Dacrijdium 

 elatnm. . 



