146 



overtuigen. Roth (1) meende in de grootere lengte 

 van de buis der bloemkroon bij Hedyotis een on- 

 derscheidend kenmerk te vinden. Roemer en Schül- 

 TES (2) geven ons geene nadere verklaring. Rox- 

 burgh (3) bepaalt zich bij de herinnering aan het 

 door Gaertner aangewezen kenmerk. 



Wij zien het kenmerk,* door Linnaeus gegeven, 

 later allengs verdwijnen , zoodat Chamisso en Schlech- 

 TEKDAL (4) er ons reeds een geven, dat op de 01- 

 denlandia-soorten van Linnaeus past. Richard de ken- 

 merken van de Duitsche Kruidkundigen te zwak oor- 

 deelende om tot grondslag van verdeeling te dienen , 

 vereenigt in navolging van Lamarck en Blüme de 

 beide Linneaansche geslachten onder den naam He- 

 dyotis. 



Bij De Candolle zien wij echter de beide geslach- 

 ten weder te voorschijn treden. Wanneer wij nogtans 

 de kenmerken van Linnaeus vergelijken met die, welke 

 De Candolle voor Hedyotis heeft opgegeven, dan 

 missen wij het voornaamste onderscheid , door Lin- 

 naeus aan de vrucht toegeschreven; zoodat de beide, 

 eerst goed onderscheidene en gekenmerkte geslachten 

 Oldcnlandia en Hedyotis, nu alleen door een sinu 

 angusto vel sinu latissimo parfium calycis van el- 

 kander zouden afwijken. Het voorbeeld van La- 



(t) Nova Planlarum Spec. p. 92. 



(2) Syst. Vegel. 3. p. 11. en Mantissa p. 11. 



(3) Flora Indica, p. 368 on 442. 



(4) Linnaca. April 1829. 



