148 



meenen naam Hedyotis boven dien van Oldenlandia 

 te verkiezen. De dehiscentia inter denies of locu- 

 licida^ voor het laatstgenoemde geslacht als kenmerk 

 aangewezen, vinden wij bij de meeste soorten; zoo- 

 dat de naam Oldenlandia ook hierdoor voor de nu 

 nog onder Hedyotis aanwezige soorten met dit ken- 

 merk moet aangenomen worden, in zóó verre althans, 

 als zij geene andere afscheidingskenmerken aanbie- 

 den. 



Alvorens over te gaan tot de opgave der door 

 ons verzamelde Oldenlandiae in den Linneaanscheo 

 geest, waarbij ik de verdeeling van Wight en Ar- 

 NOTT voor de verschillende natuurlijke groepen zal 

 opvolgen, wil ik hier eenige algemeene opmerkin- 

 gen over het voorkomen dezer planten geven. 



De meesten verkrijgen geene aanmerkelijke ont- 

 wikkeling en verspreiden zich van hetzeestrand, over 

 vlakten en door bosschen, tot op eene aanzienlijke 

 hoogte. De kleine Oldenlandiae, met lijnvormige 

 blaadjes , versieren de randen der rijstvelden of ko- 

 men, in gezelschap van hare geslachtsverwanten, 

 met eenigzins veranderde vormen op de droogere 

 grasvelden te voorschijn. Zoo zien wij de Oldenlan- 

 dia subulata en de beide Diplophragma-soorten, op 

 den kiezelaardigen en onvruchtbaren grond van Bor- 

 neo's Zuid- Oostkust, onder eenen meer struikaardi- 

 gen vorm de gelijkende O. herbacea vervangen. Langs 

 de stranden , in de bosschen , of in moerassige oor- 

 den , vertegenwoordigen bladrijkere soorten de zoo 

 «ven aangehaalde vormen. Niet alleen ontwikkelt zich 



