184 



onder dezelve kan opnemen (1). Alleen moet ik om- 

 trent de ligging der kiem eenige opmerkingen me- 

 dedeelen. Bij de onderzochte soorten heb ik de za- 

 den zaamgedrukt en in eene kleine insnede in het 

 midden vastgehecht gevonden. ïn dezelfde lijn met 

 deze insnede was de kiem gelegen, zoodat zij in 

 verhouding tot de lengte van het zaad dwars ligt. 



Dit geslacht is aan de tropische zonen der oude 

 en nieuwe wereld eigen, en w^ordt door verscheidene 

 soorten in de Indische Flora vertegenwoordigd. Deze 

 verspreiden zich daar over den Archipel, Nieuw-Gui- 

 nea en zelfs oostelijker ; zij behooren in de vlakte 

 zoowel als in de lagere en hoogere boschstreken te 

 huis. In hare groeiwijze, welke meestal struikaardig 

 is, bezitten zij weinig eigendommelijks^ doch de bloe- 

 men doen haar terstond kennen, daar deze, eerst 

 wit zijnde, later hoog geel of oranjekleurig worden 

 en dan zeer goed tegen het uitgroeijende witte kelk- 

 blad afsteken. Veelal is er slechts een bloemkroon- 

 aardig kelkdeel, even als bij Pinkneya^ somwijlen 

 echter ontwikkelen er zich meer dergelijke kelkbla- 

 deren, hetgeen voor Mussaenda meejital bij dein do 

 verdeeüngen der bloemslelen geplaatste, centrale 

 bloemen plaats vindt. 



Wight en Arnott hebben ons reeds opmerkzaam 



(1) in Iiel kenmerk, door De Candohe uit deze schrijvers over- 

 genomen, is de opgave van Gaertaer : placentae lamtne a^.rae , 

 niet zeer juist met placentae pedunculatae verwisseld, daar men 

 hierdoor aan eene vaslhechling door middel van eencn steel zoude 

 geloven , hetgeen loch het geval niet moet zijn. 



