35 



die meest daar uit den boom getrokken vvoidt, 

 waar de tak uit den stam ontspringt, maar voorna- 

 melijk uit die plaatsen der stammen, waaraan zich 

 drie of vier takken op één punt vereenigen. 



De plaats waar zich eene ophooping van kamfer 

 bevindt, wordt gekend aan een knoestig uitwas of 

 eene verhevenheid aan den bast, (die bij oude boo- 

 men wel 5 a 6 centimeters dik is). Die verheven- 

 heid wordt doorgesneden en de korrelachtige gom 

 in een doek opgevangen. Vervolgens maakt men eene 

 spleet in den boom en vergadert men de kamfer, die 

 in het hout zelf zit en bereids gedegen (dat is, z,ui- 

 ver) is. Heeft de boom den vereischten ouderdom 

 nog niet , dan is de gom vloeibaar. 



Het gat in den boom waaruit men de kamfer ge- 

 haald heeft, wordt vervolgens bij spaanders langs 

 den bast uitgestoken; deze spaanders worden met 

 water gekookt, tot dat er eene korrelachtige witte 

 stof op het water drijft, welke eene mindere soort 

 van kamfer uitmaakt en tjodan is geheeten. 



De hierboven genoemde gj^iegie wordt meermalen 

 onder de kamfer gemengd , waardoor de kwaliteit ver- 

 mindert. Zij is op het oog niet wel van de kamfer 

 zelve te onderscheiden, doch kan dit gedaan worden 

 door dompeling in water, wanneer de kamfer drijft 

 en de griegie zinkt. 



De vrucht van den kamferboom wordt wel eens 

 gegeten, heeft eenen aromatischen smaak en de 

 grootte van een walnoot. Zij levert een voortreffe- 

 lijk aas voor visschen op en wordt, tot poeder ge- 



